YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/6794
KARAR NO : 2023/1990
KARAR TARİHİ : 12.04.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/350 E., 2022/350 K.
SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakameleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Ordu Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 16.05.2012 tarihli ve 2011/3758 soruşturma numaralı iddianame ile, sanığın katılanın ikametinden ağaç motoru çalması eylemi sebebiyle, hırsızlık suçu ile birlikte 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/1. maddesinin uygulanması istemiyle dava açılmıştır.
2. Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.10.2012 tarihli ve 2012/282 Esas, 2012/618 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.
3. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı 08.11.2012 tarihinde kesinleşmiş, sanığın 26.01.2013 tarihinde işlemiş olduğu 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b maddesinde düzenlenen suç nedeniyle Fatsa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2013 tarihli ve 2013/219 Esas, 2013/327 Karar sayılı kararı ihbara esas alınmıştır.
4.İhbar üzerine Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2015/501 Esas, 2015/684 Karar sayılı ilâmı ile sanık hakkındaki hüküm açıklanarak konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.
5. Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2015/501 Esas, 2015/684 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 21.04.2022 tarihli ve 2021/11247 Esas, 2022/6168 Karar sayılı ilâmıyla; “5271 sayılı CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca sanık tarafından denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi halinde, duruşma açılarak ve sanığın duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda duruşmaya devam edilerek hükmün açıklanacağına ilişkin ihtarı içeren meşruhatlı davetiye ile duruşmadan haberdar edilerek savunması alındıktan sonra, hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin; duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda duruşmaya devam edilerek hükmün açıklanacağına dair şerhin yer almadığı tebligata dayanılarak sanığın savunması alınmadan, yokluğunda hükmün açıklanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması” sebebiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.
6. Bozma ilâmına uyan Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2022 tarihli ve 2022/350 Esas, 2022/350 Karar sayılı ilâmı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyizi, kararı temyiz etme isteğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1.Olay günü katılan, saat 13.30’da komşusu da olan kardeşinin evinde otururken kendi evinin bulunduğu yere doğru … marka bir aracın geçtiğini, yarım saat sonra evine doğru giderken aracın kendi evinin önünde park hâlinde olduğunu gördüğütü, aracın yanında bekleyen şahsın kendisini görünce hızla uzaklaştığını, evine girdiğinde evin dağıtılmış olduğunu ve ağaç kesme motorunun çalındığını fark ettiğini belirterek şikâyetçi olmuş ve yürütülen soruşturmada katılanın polis merkezindeki fotoğraf teşhisi sırasında sanığı teşhis ettiği anlaşılmıştır.
2.Aynı köyde ikamet eden tanık …, saat 11.30 sıralarında köye doğru yürürken katılanın beyanlarına uyan bir aracın durarak kendisini aldığını, yolda sohbet ettiklerini, bu şahsa numarasını verdiğini, şahsın ertesi gün kendisini … numaralı hattan aradığını beyan etmiş, polis merkezindeki fotoğraf teşhisi sırasında kendisini alan şahsın sanık olduğunu teşhis etmiştir. Ayrıca olayın ertesi günü kendisini arayan numaranın sanık adına kayıtlı hat olduğu tespit edilmiştir.
3.Sanığın kullanmış olduğu cep telefonunun HTS kayıtlarında 10.04.2011 günü saat 10.33’te sanığın …-…’de, aynı gün 14.36’da …-…’de olduğu tespit edilmiştir.
4.Sanık atılı suçlamayı inkâr etmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
2.5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarih ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.06.2022 tarihli ve 2022/350 Esas, 2022/350 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.