Yargıtay Kararı 2. Hukuk Dairesi 2011/9017 E. 2012/6630 K. 21.03.2012 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 2. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2011/9017
KARAR NO : 2012/6630
KARAR TARİHİ : 21.03.2012

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi
DAVA TÜRÜ :Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dava konusu altınların evin ihtiyaçları için kullanıldığının bizzat davalı koca tarafından açıklanmış bulunduğunun anlaşılmış bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna ve 73.90 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 21.03.2012 (Çrş.)

Davacı vekili dava dilekçesinde düğünde davacıya takılan altınların bozdurulduğunu, bedeli olan 5.000.TL sının satın alınıp davalı adına tescil edilen Suzuki Siwift 2008 model….. plaka sayılı aracın peşinatı olarak verildiğini, aracın geriye kalan borcu içinde banka kredisi kullanıldığını, banka borcunun davalıya ait bulunmasına rağmen aylık 800 Tl lık taksitler halinde davacı tarafından ödendiğini, davacının davalı adına kayıtlı araç için toplam 17.000. TL sı ödeme yaptığını açıklamış, dilekçenin sonuç kısmında da diğer talepleriyle birlikte 17.000. maddi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini sitemiştir.
Mahkemece 27.10.2010 tarihinde davacı vekiline talep ettikleri 5.000 TL sı üzerinden eksik harcın tamamlanılması için süre verilmiş davacı vekilide bu miktar üzerinden 02.11.2010 tarihli makbuzla 74.25 TL sı eksik harcı tamamlamıştır.
Davacının dava dilekçesindeki açıklamaları bir bütün olarak değerlendirildiğinde ziynet eşyalarının iadesi veya bedelinin tahsiline ilişkin bir talebinin olmadığı, ziynet eşyalarının bedeli ile davalı adına aracın alımına yaptığı katkı karşılığı değer artış payı TMK. m.227/1) ve katılma alacağı talebinin olduğu anlaşılmaktadır. TMK’nun 225. maddesine görede taraflar arasındaki evlilik birliği sona ermeden mal rejimine ilişkin talepler konusunda karar verilemez. Mahkemece davacının talebi yanlış değerlendirilerek ziynet eşyalarının bedelinin davalıdan tahsiline ilişkin kararı bu sebeple isabetli olmamıştır. Açıklanan sebelerle davalının ziynet eşyalarının bedelinin tahsiline ilişkin temyiz talebinin kabulü ile hükmün bozulması gerektiğini düşündüğüm için sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.