YARGITAY KARARI
DAİRE : 20. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/4873
KARAR NO : 2019/4831
KARAR TARİHİ : 25.09.2019

İNCELENEN KARARLA
İLGİLİ BİLGİLER
Mahkeme : ADIYAMAN 1. Ağır Ceza Mahkemesi
Suçlar : 1-Uyuşturucu madde ticareti yapma ,
2-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
Hükümler : 1-Mahkûmiyet uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan
2-Tedavi ve denetimli serbestlik kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :
1-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu yönünden;
Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 esas ve 2012/101 karar sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK’nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, bu suçla ilgili olarak kararın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE,
2-Uyuşturucu madde ticareti yapma suçu yönünden;
Oluşa ve dosya içeriğine göre ; sanıkların suç tarihinde araçtan attıkları ve önleme araması kapsamında yapılan aramada ele geçirilen esrar ve uyuşturucu nitelikteki hapları, tüm aşamalardaki ısrarlı savunmalarının aksine kullanma dışında bir amaç için bulundurduklarına ilişkin kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı, eylemlerin “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçunu oluşturduğu, bu suçtan dolayı aynı kovuşturmada tedavi ve denetimli serbestlik kararı verildiği gözetilmeden, sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,
Kabule göre de;
1-Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü’nce suça konu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
2-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,
25.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.