YARGITAY KARARI
DAİRE : 21. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2010/10605
KARAR NO : 2012/6251
KARAR TARİHİ : 16.04.2012
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
Davacı, davalı Kurum tarafından yanılgılı cevap verilmesinden dolayı uğradığı zararın fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla 6.000,00 TL.nin en yüksek mevduat faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.
Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
K A R A R
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,
2-Dava, davacının Kurumun kendisine yaşlılık aylığı bağlanacağına ilişkin yazısına güvenerek aldığı kıdem tazminatını, yaş tashihini işe giriş tarihinden sonra yaptığı gerekçesiyle aylık bağlamaması üzerine, geri ödemek zorunda kalması nedeniyle uğradığı zararlardan şimdilik 6.000,00TL’sinin faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkindir.
Mahkemece, istemin kısmen kabulü ile, davacının 13.03.2009 tarihli başvurusunun Kurumca yanılgılı yanıt verilmesinden dolayı uğradığı zarar tutarı 3.694,65TL’nin dava tarihinden itibaren yürütülecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazla istemin reddine karar vermiştir.
Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasasının 120/2. maddesi bazı kötü uygulamaları önlemek amacı ile özel bir düzenleme getirmiş ve belli sigorta kollarında, hangi doğum tarihinin esas alınacağını açıkça belirlemiştir. Gerçekten anılan Yasanın 120/2.maddesi çok açık olarak, “Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına ilişkin yaş ile ilgili hükümlerin uygulanmasında, sigortalıların ve hak sahibi çocuklarının, sigortalının yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı Kanunlara veya bu kanuna tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihte nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihleri, sigortalının sigortaya tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonra doğan çocuklarının da nüfus kütüğüne ilk olarak yazılan doğum tarihleri esas tutulur.” Hükmünü içermektedir. Hiçbir yoruma yer vermeyecek şekilde yapılan bu düzenleme karşısında sigortaya ilk tescil tarihinden sonra yapılan yaş tashihinin yaşlılık aylığı bağlanmasında nazara alınamayacağı açıktır. 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 57.maddesinde de benzer düzenlemeye yer verilmiştir. Hukuk Genel Kurulunun 9.10.2002 gün ve 2002/21-761 Esas sayılı kararı da bu yöndedir.
Bu özel düzenleme dışında ki kesinleşmiş bir yargı kararının uygulamalarda geçerliliğini koruyacağı tartışmasızdır.
Somut olayda, davacı, Sosyal Sigortalar Kurumuna ilk defa 20.09.1980 tarihinde tescil edilmiş, yaş tashihi kararı ise 23.10.1982 tarihinde verilmiştir. Bu durumda yukarıda belirlenen esaslar nazara alındığında, ilk tescil tarihinden sonra yapılan bu yaş tashihinin, sigorta işlemlerinde dikkate alınamayacağı tabiidir. Hal böyle olunca, kimse kendi kusurundan yararlanamayacağından ve davacının işe giriş tarihinden sonra yapılan yaş tashihinin sigorta işlemlerinde dikkate alınmayacağını bilmesi gerektiğinden, isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, Kurumun yanıltması sonucu, davacının yaşlılık aylığı bağlanacağı inancı ile kıdem tazminatı alarak işyerinden ayrıldığı, yaşlılık aylığının bağlanmaması üzerine kıdem tazminatını geri ödemek zorunda kaldığı, bu nedenle zarara uğradığı gerekçesiyle hatalı değerlendirme sonucu istemin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.