YARGITAY KARARI
DAİRE : 21. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/6695
KARAR NO : 2013/10800
KARAR TARİHİ : 27.05.2013
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.
Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
K A R A R
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Dava; davacının davalı işyerinde 02.07.2009 – 24.09.2009 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.
Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı bakım merkezinde bakım elemanı olarak çalıştığı, davalı işyeri tarafından davacı adına düzenlenmiş işe giriş bildirgesi bulunmadığı, davacının davalı işyerinde geçen 24.09.2009 tarihinden itibaren 7 günlük ve 22.10.2009 – 11.02.2010 tarihleri arasındaki çalışmalarının davalı Kurum’a bildirildiği, 21.08.2009 tarihli belgede davacının davalı işyerinde çalıştığının ve periyodik muayenesinin yapıldığının bildirildiği, belirsiz süreli iş sözleşmesi başlıklı belgede, davacının 21.10.2009 tarihinde işe başlayacağının bildirildiği, bu belgeye sonradan el yazısı ile davacının kendi isteği ile işten ayrıldığının yazıldığı anlaşılmaktadır.
Bu tür hizmet tespitine yönelik davaların Kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Yasal dayanağı dava tarihinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi ile halen 5510 Sayılı Yasanın 86. maddesi olan bu tür davalarda; öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin, işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı, eksiksiz bir şekilde belirlemeli, daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmadır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmanın konusu, niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli ve dinlenen tanıkların
davacı ile aynı dönemlerde çalışan işyerinde kayıtlı bordro tanıkları yada komşu ve yakın işyerlerinde çalışan kayıtlı tanıklar olması sağlanarak çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmelidir. Bu yön Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.
Somut olayda ise; davacının davalı işyerinde çalıştığına dair yazılı belge ve davalı işyerince davalı Kurum’a bildirilen çalışmaları bulunmasına rağmen yukarıda açıklanan şekilde bir inceleme yapılmaması isabetsiz olmuştur.
Mahkemece yapılacak iş; dönem bordrolarında isimleri bulunan bordro tanıkları ile komşu ve yakın işyerlerinde aynı dönemlerde çalışan kayıtlı tanıklar ile talep edilen dönemde davalı işyerinden bakım hizmeti almış olan kişiler tespit edilerek bunları dinleyip ayrıca T.C. Sağlık Bakanlığı’ndan da davalı işyerinde talep edilen dönemde çalışanlarla ilgili belge bulunup bulunmadığı sorulduktan sonra varılacak sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.
Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 27/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.