YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/7008
KARAR NO : 2015/6958
KARAR TARİHİ : 11.11.2015

Tebliğname No : 2 – 2012/118620
MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 29/12/2011
NUMARASI : 2008/213 (E) ve 2011/907 (K)
SUÇ : Hırsızlık, resmi belgede sahtecilik

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanığın tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;
Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Hırsızlık suçu yönünden, sanığın suça konu aracın satışını noterde düzenlenen vekaletle kendisine verildiğini savunması, sanığın suça konu aracı çaldığına veya hırsızlık suçuna iştirak ettiğine dair delil bulunmaması ve tüm dosya kapsamına göre suça konu aracı sanığın sattığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 165.maddesinde düzenlenen suç eşyasının kabul edilmesi veya satın alınması suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının hatalı değerlendirilmesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
2-Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden; sanık hakkında suça konu aracın satışının verilmesi amacı ile sahte sürücü belgesi ile Gaziosmanpaşa 5. Noterliğinin 20.12.2005 gün 37352 yevmiye numaralı vekaletin çıkarılması ile alakalı Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesine dava açılarak 2007/71 Esas ve 2011/67 Karar sayılı ilamı ceza verilerek kararın kesinleştiği, suça konu aracın satışını gerçekleştirmek amacı ile sahte plaka, ruhsat ve tescil belgeleri ile vekaleti düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eylemlerini bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirdiği ve eylemlerinin TCK’nın 204/1-3. ve 43. maddeleri kapsamında zincirleme biçimde işlenmiş resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin Onama kararı ile kesinleşen Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2007/71 Esas ve 2011/67 Karar sayılı ilamı ile TCK’nın 204/1-3. maddesi uyarınca hüküm kurulduğundan, kesinleşen hükümdeki temel ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak artırım miktarı kadar cezaya hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, Sanık C.. D..’in itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.