Yargıtay Kararı 22. Hukuk Dairesi 2012/2044 E. 2012/6732 K. 09.04.2012 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2012/2044
KARAR NO : 2012/6732
KARAR TARİHİ : 09.04.2012

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.
Davalı vekili, davacının sık sık istirahat almak suretiyle işe devamsızlığı nedeniyle hizmetinden yararlanılamadığını, bu durumun işyerinde olumsuzluğa neden olduğunu bildirerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin davacının rahatsızlığı nedeniyle ondan verim alınamadığı davalı tarafça ispatlanamamış, rahatsızlığı nedeniyle davacının performansında düşüklük meydana gelse bile, davalı işveren Toplu İş Sözleşmesinin 61. maddesi hükmü uyarınca gerekli işlemleri yapmadan doğrudan feshe başvurduğundan feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir. Söz konusu geçerli sebepler 4857 sayılı Kanun’un 25. maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen haklı nedenler olduğu gibi, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir. İşçinin sık sık rapor alması yasanın gerekçesinde bu nedenler içinde sayılmıştır. İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.
Davacının, iş sözleşmesi davalı işveren tarafından 30.06.2011 tarihli fesih bildirimiyle “sık sık istirahat almak suretiyle işe devamsızlığınız nedeniyle hizmetinizden verim alınamadığından yasal haklarınız ödenerek iş sözleşmeniz 4857 sayılı Kanun’un 17. ve devamı maddelerine göre, yasal haklarınız ödenmek suretiyle iş sözleşmesine sonverilmiştir. Dosya içeriğine göre davacı işçinin son yıllarda uzun ve kısa süreli sık sık istirahat raporu aldığı ve bun nedenle işe gelemediği anlaşılmaktadır. Davacının sık sık rapor alması ve bu olgunun devam etmesi karşısında, iş görme ediminden davalı işverenin yararlanamadığı ve sonuç olarak işyerinde olumsuzlukların yaşandığı sabittir. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi uyarınca davacının davranışlarından kaynaklanan geçerli nedenler mevcuttur. İş ilişkisinin sürdürülmesi işveren açısından beklenemez hal almıştır. Bu nedenle davalı işveren tarafından yapılan fesih geçerli nedene dayandığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde kabulü hatalıdır.
4857 sayılı Kanun’un 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.
HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;
1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,
2-Davanın REDDİNE,
3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,
4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 25,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine
5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200.00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,
6-Davalı tarafından yatırılan temyiz harcının istek halinde kendisine iadesine,
Kesin olarak oybirliğiyle 09.04.2012 tarihinde karar verildi.