YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2013/12554
KARAR NO : 2013/14732
KARAR TARİHİ : 18.06.2013

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ve ulusal bayram genel tatili ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 07.10.2008 -18.02.2011 tarihleri arasında çalıştığını, hak kazandığı ücret alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesi haklı nedene dayalı feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.
Davalı, iş sözleşmesini haklı nedene dayanmaksızın fesheden davacının kıdem tazminatı talep edemeyeceğini davacının hak kazandığı tüm işçilik alacaklarının ödendiğini ve yıllık izinlerinin kullandırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu, hak kazandığı yıllık izinlerinin kullandırıldığının veya ücretlerinin ödendiğinin işverence ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .
2-Taraflar arasında uyuşmazlık davacı işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.
4857 sayılı İş Kanunu’nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Aynı yasanın 63. maddesinde; hizmet süresi;bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara on dört günden az yıllık izin verilmeyeceği, elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresinin yirmi günden az olamayacağı hükme bağlanmıştır.
Somut olayda, davacının işverene bağlı gerçekleşen çalışma süresi 2 yıl 4 ay 10 gündür. Çalışma süresi itibari ile davacının yılda 14 gün yıllık izine hak kazandığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, gerekçesi açıklanmaksızın, davacının yılda 20 gün izne hak kazandığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacının yıllık izinlere hak kazandığı tarihler itibari ile 50 yaşının üzerinde olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmelidir. Bu hususun dikkate alınmaması ve eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsiz olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.06.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.