Yargıtay Kararı 22. Hukuk Dairesi 2015/26949 E. 2018/6536 K. 13.03.2018 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/26949
KARAR NO : 2018/6536
KARAR TARİHİ : 13.03.2018

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette servis departmanında yani restorant-bar bölümünde 16/04/2002 tarihinden 16/12/2013 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca her gün fazla mesai yaptırıldığını, son zamanlarda maaşının tam ve süresinde de verilmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, davacının müvekkilinden herhangi bir hak ve alacağı bulunmadığını, davacının emeklilik sebebiyle işten ayrıldığını, müvekkili yanından herhangi bir fazla çalışmasının da bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinde Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirleneceği ancak hükmedilen ücretin kabul veya reddedilen miktarı geçemeyeceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacının reddedilen alacak taleplerinin toplam tutarının 19.630,50 TL olduğu, Mahkemece davalı lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesine uyarınca 2.355,60 TL vekalet ücretine karar verilmesi gerektiği halde maktu vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 7. bendinin çıkarılarak yerine; “7-Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden AAÜT 13. md. uyarınca 2.355,60 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine,” cümlesini içerir bendin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/03/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.