Yargıtay Kararı 22. Hukuk Dairesi 2018/15389 E. 2018/27137 K. 13.12.2018 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 22. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2018/15389
KARAR NO : 2018/27137
KARAR TARİHİ : 13.12.2018

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi … tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili,müvekkilinin, davalı şirket bünyesine bağlı köfte imalatı ile yiyecek satış reyonunda ustabaşı sıfatı ile 4857 sayılı İş kanununa tabi olarak 06.01.1991 yılından iş akdinin feshedildiği 12.04.2013 tarihine kadar aralıksız olarak belirsiz ve tam süreli hizmet akdi ile çalıştığını, müvekkilinin davalı işveren tarafından 12.04.2013 tarihinde davacının şahsına yönelik darp girişimi başta olmak üzere ağır ve kişilik haklarını zedeleyecek nitelikte hakaret edildiğini ve ” defol git buradan seni bir daha gözüm görmesin” denmek suretiyle işten kovulduğunu beyanla kıdem tazminatı, ulusal bayram ve genel tatil , ücret ile fazla mesai alacaklarını istemiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili, 1994’te emekli olarak müvekkili şirketten ayrılan davacının 2010 yılından itibaren davalı şirkette fasılasız çalışmaya başladığını, diğer yandan davacının iş yerinde sorunlu bir çalışan olduğunu, davacının iddiasındaki iş akdini haklı fesih nedeni olarak öne sürdüğü hakaret ve darp girişimine dair … Cumhuriyet Savcılığı 2013/ 61779 E nolu soruşturma kapsamında sürmekte olduğunu, davacının işyerinde çalıştığı sürelerde başka bir iş aradığını ve …- … yerleşik … Pazarı adlı bir işyerinde çalışmaya başladığını, bu iş yerinde çalışmak için 13.04.2013 gününden itibaren işe gelmediğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.
Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.
Yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmaların ispatı açısından da geçerlidir.
Somut olayda, Mahkemece, davacı tanıkları beyanlarına dayanılarak hesaplanan fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır. Ancak, davacı tanıklarından Murat ‘ın 2006 yılında işten ayrıldığını beyan ettiği dikkate alındığında, zamanaşımı savunması gereği hesaplamaya esas alınan dönem bakımından davacının çalışma düzenini bilmesi de beklenemez. Yine dinlenen tanıklardan Mehmet ‘in aynı işyerinde çalışmadığı dolayısıyla çalışma koşullarını bilemeyeceği anlaşılmaktadır. Bu halde, mahkemece, fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin davalı tanık beyanlarına göre hesaplanması gerekirken açıklanan hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/12/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi