YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2015/20023
KARAR NO : 2015/30630
KARAR TARİHİ : 03.11.2015

Tebliğname No : 3 – 2015/51256
MAHKEMESİ : Mersin 20. Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 12/01/2015
NUMARASI : 2014/381 (E) ve 2015/7 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazalarının reddine , ancak;
1)Sanık hakkında, şikayetçiyi 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f-4 maddesi uyarınca silahtan sayılan sopayla vurmak suretiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığından bahisle 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, şikayetçinin soruşturma aşamasında “sopayla bana vurmaya çalıştı, ben kendimi korumak için geri çekildim ve şahıs bana bu sırada yumruk vurdu” şeklinde beyanı karşısında, şikayetçinin tanık sıfatıyla olayla ilgili bilgi ve görgüsünün tespit edilerek sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/3-e maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasının gerekmesi,
2)Olayda sanığın da yaralandığının anlaşılması karşısında ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiği hususunda taraflar arasında farklı beyanlar bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 esas 367 karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiği halde bu hususun karar yerinde tartışılmaması,
3)5237 sayılı TCK’nin 53/3. maddesine göre TCK’nin 53/1-c maddesinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun sadece kendi altsoyu üzerinde şartla tahliye tarihine kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde tüm kişiler için velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerinin şartla tahliye tarihine kadar uygulanabileceğine karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.