YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2018/3450
KARAR NO : 2018/17179
KARAR TARİHİ : 12.11.2018

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
HÜKÜMLER : Temyiz isteminin reddi, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Katılan sanık …’un 12.01.2015 havale tarihli dilekçesi içeriğinden kendisi hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü sanık sıfatıyla, sanık … hakkında katılan …’a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü ise katılan sıfatıyla ve suç vasfına yönelik olarak temyiz ettiği, bu nedenle sanık … hakkında verilen kesin hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla; bu kapsamda yapılan temyiz incelemesinde;
1) Sanık … hakkında mağdur …’e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, sanığın temyiz isteminin 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
2) 15.01.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Hükmolunan adli para cezalarının 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine ilişkin kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, sanık …’in temyiz itirazlarının reddi ile redde ilişkin 15.01.2015 tarih ve 2014/295 Esas – 2014/845 Karar sayılı ek kararın istem gibi ONANMASINA,
3) Sanık Burhannetin hakkında katılan …’a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Katılanın yaralanması hakkında düzenlenen Babaeski Devlet Hastanesinin 24.10.2013 tarihli kati raporunun denetime olanak verecek açıklıkta düzenlenmemesi karşısında, katılana ait tüm tedavi evrakları, geçici ve kati raporları temin edilip en yakın adli tıp şube müdürlüğüne gönderilerek, katılanın yaralanmasının niteliği hususunda TCK’nin 86 ve 87. maddelerine uygun ayrıntılı raporu aldırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yetersiz nitelikteki rapor hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,
b) Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan doktor raporlarına göre sanık ile katılanın karşılıklı birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.10.2002 tarihli 2002/4-238 Esas – 2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin araştırılması, bu hususun tespit edilememesi durumunda da sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.