YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/10666
KARAR NO : 2020/14349
KARAR TARİHİ : 22.10.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) sayılı kararları ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve yine 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,
2)Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın düğün yerinde silahıyla havaya ateş etmesi neticesinde mermilerden birinin garajın tavanına isabet edip oradan sekerek mağduru hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı, sanığın, düğün yeri gibi kalabalık bir ortamda silahla ateş etmesi sonucunda başkalarının yaralanabileceğini öngörmesi gerekirken, yinede ateş ederek mağduru yaralaması şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK’nin 21/2. maddesi uyarınca olası kastla kasten yaralama suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddeleri uyarınca hükmolunacak cezadan, TCK’nin 21/2. maddesi gereği indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle sanığa fazla ceza tayini,
3)Kurulan hükümde uygulama maddesinin ”TCK’nin 87/1-son” maddesi yerine, ”87/son maddesi 2. cümlesi” olarak hatalı gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,
4)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.