YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/12226
KARAR NO : 2020/16671
KARAR TARİHİ : 18.11.2020

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜMLER : 1) Sanıkların kasten yaralama suçundan beraatine dair; Sorgun Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2017 tarih ve 2014/670 Esas – 2017/88 Karar sayılı kararı
2) İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması suretiyle sanıkların kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 19.01.2018 tarih ve 2017/1194 Esas – 2018/56 Karar sayılı kararı

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 19.01.2018 tarih ve 2017/1194 Esas – 2018/56 Karar sayılı kararının sanıklar tarafından CMK’nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.
Dosya incelendi.
Gereği görüşülüp düşünüldü:
İlk derece mahkemesince sanıkların beraatine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından ise sanıkların mahkumiyetine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca, yerel mahkemece verilen beraat kararı istinaf mercii tarafından mahkumiyet kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1) Sanıklar Emre ve Deniz hakkında kurulan hükümler yönünden;
Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 19.01.2018 tarih ve 2017/1194 Esas – 2018/56 Karar sayılı “sanıkların kasten yaralama suçundan mahkumiyetine ilişkin” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sanık … hakkında kurulan hüküm yönünden;
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas olan başka ilamının bulunmadığı da gözetildiğinde, sanık hakkında tekerrüre esas alınan Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.12.2010 tarih ve 2010/376 Esas – 2010/1345 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK’nin 116/4. maddesi gereğince “gece vakti konut dokunulmazlığının ihlali” ve TCK’nin 151. maddesi gereğince “mala zarar verme” suçlarından cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan suçların da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK’nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanık hakkında tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uzlaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı mahkemesinden sorularak, sonucuna göre TCK’nin 58/6. maddesinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirdiğinden, sanığın yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 19.01.2018 tarih ve 2017/1194 Esas – 2018/56 Karar sayılı “sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine ilişkin” kararının CMK’nin 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA,
Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 304/2. maddesi gereğince “Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.