YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/16486
KARAR NO : 2021/1532
KARAR TARİHİ : 19.01.2021
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
1) Sanığın temyiz dilekçesi ile mental retardasyon rahatsızlığı nedeniyle Dursunbey Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.10.2007 tarih, 2007/380 Esas – 2007/483 Karar sayılı ilamı ile kısıtlandığını ifade etmesi karşısında, bu hususun araştırılarak sanığın 5237 sayılı TCK’nin 32. maddesi gereğince akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini lüzumu,
Kabul ve uygulamaya göre;
2) Gerekçeli karar başlığında … ve …’ın sıfatının mağdur sanık yerine müşteki sanık olarak gösterilmesi,
3) İddianamede uygulanması talep edildiği halde, uygulanmama ihtimaline binaen sanığa ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinin uygulanmaması, iddianamede uygulanması talep edilmediği halde uygulanma ihtimaline binaen sanığa ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesine aykırı davranılması,
4) Sanığın yaralanmasının bulunduğu ve iddianame ile sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması talep edildiği halde, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmama gerekçesi açıklanmadan, bununla birlikte olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiği de tespit edilmeden, ilk haksız hareketin tespit edilememesi halinde ise Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas – 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında da kabul edildiği üzere şüpheli kalan bu halde sanık lehine 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanması gerekliliği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,
5) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.