YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/20944
KARAR NO : 2020/12599
KARAR TARİHİ : 05.10.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : 6136 sayılı Kanun’a muhalefet
HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;
1) Sanık hakkında verilen Kocaeli 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2007 tarih ve 2007/115 Esas – 2007/391 Karar sayılı ilamı ile; sanığın 6136 sayılı Kanun’un 13/1, 5237 sayılı TCK’nin 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 375 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildikten sonra, hükmün diğer paragrafında; ayrıca günlüğü 20 TL’den 6000- TL adli para cezası ile de cezalandırılmasına karar verildiği, bu haliyle 10 ay hapis cezasının 6000- TL adli para cezasına çevrildiğinin anlaşıldığı, hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 15.02.2012 tarih ve 2009/22727 Esas – 2012/5181 Karar sayılı ilamı ile; “5271 sayılı CMK’nin 231. maddesinin değerlendirilmesi” gerekçesi ile bozulduğu, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle mahkemece açıklanması geri bırakılan hükmün; 6136 sayılı Kanun’un 13/1, 5237 sayılı TCK’nin 62. maddeleri gereğince “10 ay hapis ve 375 TL adli para cezası” olarak açıklanmasına karar verilmiş ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.02.2016 tarih ve 2014/71 Esas 2016/42 Karar sayılı ilamı gereğince sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilen ilk hükümdeki 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkı nedeniyle sanığın hükmolunan hapis cezasının TCK’nin 50/1-a maddesine göre adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
2) Kabule göre, sanığın hapis cezası ile mahkumiyeti yönünden; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 05.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.