YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4097
KARAR NO : 2020/13117
KARAR TARİHİ : 08.10.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanık … ile inceleme dışı sanık … hakkında 17.06.2015 tarihli iddianame ile müştekiler … ve …’a yönelik 5237 sayılı TCK’nin 106/2-a maddesi uyarınca “silahla tehdit” suçundan açılan kamu davaları nedeniyle bir hüküm kurulmamış ise de, zamanaşımı süresi içerisinde bu suçtan hüküm kurulması mümkün görülmüştür.
1)Mağdur …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
a) Kahramanmaraş Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından 13.11.2015 tarihinde düzenlenen rapor içeriğine göre mağdurun maruz kaldığı yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu ve “nazal kemikte nondeplase fraktür” tespitinin bulunması karşısında, oluşan burun kemiği kırığına bağlı olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 87/3. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,
b) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Kahramanmaraş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2014 tarih, 2014/180 E. – 2014/426 K. sayılı ilamında verilen kesin nitelikteki adli para cezasının tekerrüre esas alınamayacağı ve yine tekerrüre esas olduğu kabul edilen Kahramanmaraş 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2015 tarih, 2015/47 E. – 2015/134 K. sayılı mahkumiyet kararının 12.03.2015 tarihinde kesinleştiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır…” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak 06.03.2015 olan suç
tarihinden sonra kesinleşen mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınamayacağı gibi 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezayı içeren mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına,
2) Mağdur …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Oluşa, tüm dosya kapsamına, mağdur … ile diğer mağdur …’in soruşturma aşamasındaki ifadesine, iddianame içeriğine ve mahkemenin gerekçesine göre; mağdurların patronu ile husumeti bulunan sanık …’nin yanına kapsam dışı sanık …’i de olarak elinde tüfekle mağdurların iş yerine geldiği, çıkan tartışma sırasında diğer sanık …’in sanık … ile birlikte tüfeğin dipçiğiyle mağdur …’i basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaraladığı olayda, sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettikleri anlaşıldığından, mahkemenin TCK’nin 37. maddesi gereğince iştirak hükümlerini uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
a) Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Kahramanmaraş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2014 tarih, 2014/180 Esas – 2014/426 Karar sayılı ilamında verilen kesin nitelikteki adli para cezasının tekerrüre esas alınamayacağı ve yine tekerrüre esas olduğu kabul edilen Kahramanmaraş 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2015 tarih, 2015/47 Esas – 2015/134 Karar sayılı mahkumiyet kararının 12.03.2015 tarihinde kesinleştiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58. maddesinin 1.fıkrasında yer alan “Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır…” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak 06.03.2015 olan suç tarihinden sonra kesinleşen mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın adli sicil kaydına konu diğer ilamların da tekerrüre esas olmadığı gözetilmeksizin, mükerrir kabul edilerek sanık hakkında TCK’nin 58/3. maddesi gereğince TCK’nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilerek, verilen hapis cezalarının TCK’nin 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,
Kabul ve uygulamaya göre de;
b) Hükmün gerekçe kısmında sanığın eylemini tüfek dipçiğiyle işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, ikinci hüküm fıkrasında kafa atmak işlediği belirtilerek, gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.