YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4644
KARAR NO : 2020/7563
KARAR TARİHİ : 24.06.2020

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, 6136 sayılı Kanun’a muhalefet
HÜKÜMLER : Mahkumiyetler

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Sanık hakkında mağdur …’yı olası kastla yaralama, katılan …’yı kasten yaralamaya teşebbüs ve 6136 sayılı kanuna muhalefet suçlarından kurulan hükümler bakımından yapılan incelemede;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Sanığın mağdur …’yı olası kastla yaralamasından kurulan hüküm bakımından olası kast halinde TCK’nin 21/2. maddesi uyarınca yapılacak indirimin, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.05.2013 tarih ve 2013/3-259 Esas ve 2013/273 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği üzere, TCK’nin 86/1, 86/3-e ve 87/3. maddeleri uyarınca belirlenecek ceza üzerinden yapılması gerekirken, TCK’nin 21/2. maddesi uygulamasının TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen temel ceza miktarı üzerinden yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Kasti suçtan verilen hapis cezalarına mahkumiyetlerin kanuni sonucu olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK’nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine,ancak
Sanık hakkında mağdur …’yı olası kastla yaralama, katılan …’yı kasten yaralamaya teşebbüs ve 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçlarından kurulan hükümlerde tekerrür hükümleri uygulanırken 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezayı içeren mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, sanığın adli sicil kaydında yer alan ve daha az ceza içeren mahkûmiyetinin tekerrüre esas alınması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak sanığın tekerrüre esas daha ağır bir ilamı bulunduğu anlaşılmakla ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.’nin 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulamasına ilişkin paragrafların hükümlerden çıkartılarak yerlerine “Sanığın, tekerrüre esas mahkumiyetlerinden en ağır ceza hükmünü içeren Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2012 tarih 2011/298 Esas, 2012/108 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK’nin 86/1,87/3. maddelerinden verilen ve 17.03.2014 tarihinde kesinleşen 1 yıl 3 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ibaresinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, tekerrüre esas alınan cezalar yönünden sanığın CMUK’un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 24.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.