YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4752
KARAR NO : 2020/8473
KARAR TARİHİ : 02.07.2020

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Kasten yaralama, mala zarar verme, tehdit, hakaret
HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü: Sanık … müdafiinin müvekkili hakkında kurulan mahkumiyet hükmü ile sınırlı olarak temyiz isteminde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1)Sanık … hakkında mala zarar verme suçundan kurulan beraat hükmü ile kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet ve hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümler ve sanık … hakkında tehdit ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan … vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Katılan sanık … müdafiin 17.03.2016 havale tarihli süre tutum dilekçesi ile sadece “sanık müdafii” sıfatı ile kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği halde, 14.04.2016 havale tarihli ayrıntılı temyiz dilekçesinde, “katılan vekili” sıfatı ile de sanıklar… hakkında katılan …’e karşı tehdit, hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık … hakkında katılan …’e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ve mala zarar verme suçundan kurulan beraat ile hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair kararı temyiz ettiği anlaşılmış ise de; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.04.2013 tarih ve 2012/3-1520 Esas – 2013/131 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, katılan vekili olarak aleyhe temyiz talebi içeren dilekçesinin yasal bir haftalık süreden sonra verildiği ve yasal süreden sonra verilen dilekçe ile temyizin kapsamının genişletilemeyeceği anlaşılmakla, katılan vekilinin süresinde bulunmayan temyiz isteminin, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK’un 317. maddesi gereğince REDDİNE,
2) Sanık … hakkında katılan …’a karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen “2 yıl” hapis cezası üzerinden TCK’nin 86/3-e maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapıldıktan sonra bulunan “3 yıl” hapis cezasına TCK’nin 87/1-a-c maddesi gereğince 1 kat artırım uygulanarak “6 yıl” hapis cezasının belirlenmesi, devamında TCK’nin 29. maddesi uyarınca (1/2) oranın indirim yapıldığında sonuç cezanın ”3 yıl” hapis cezası olarak tayini gerekirken, TCK’nin 87/1. maddesi uyarınca doğrudan 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi ve bu ceza miktarı üzerinden haksız tahrik indirimi uygulanmak suretiyle suretiyle sonuç cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası olarak bulunması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından,
İlk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenemediğinin kabulü karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari (1/4) oranda uygulanmasını gerektiği gözetilmeden (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından,
Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nin 87/1-a-c maddeleri yerine TCK’nin 87/1. maddesinin yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım eksikliği olduğundan,
Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 53/1. maddesi uygulanmamış ise de, hak yoksunluğu kasıtlı suçtan verilen hapis cezasının kanuni sonucu olup, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas – 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilerek infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02.07.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.