YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/2035
KARAR NO : 2022/9137
KARAR TARİHİ : 06.12.2022
İNCELENEN KARARIN;
Mahkemesi :Ceza Dairesi
İlk Derece Mahkemesi : Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2016 tarih ve 2016/91 – 2016/282 sayılı kararı
Suç : Terör örgütü propagandası yapmak
Hüküm : Tüm sanıklar hakkında ayrı ayrı; 3713 sayılı Kanunun 7/2-b-1, 7/2-2, TCK’nın 43, 62, 53 maddeleri gereğince kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin istinaf başvurularının esastan reddi
Temyiz edenler : Tüm sanıklar müdafileri
Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hükümler, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;
Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;
Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; tüm sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;
Hükmün zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı bendinde uygulama maddesinin “5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi” olarak tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden “TCK’nın 43. maddesi” olarak gösterilmesi, yine hükmün temel cezanın belirlendiği 1-b, 2-b, 3-b, 4-b maddelerinin birinci bentlerinde uygulama maddesinin “3713 sayılı Kanunun 7/2-1. cümle” olarak tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden “3713 sayılı Yasanın 7/2-b-1 maddesi” olarak gösterilmesi,
Kanuna aykırı, tüm sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların CMK’nın 303/1 maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükümlerden “TCK’nun 43. maddesi” ibaresinin çıkarılarak yerine “5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi” ibaresinin yazılması, yine hükümlerin 1-b, 2-b, 3-b, 4-b maddelerinden “3713 sayılı Yasanın 7/2-b-1 maddesi” ibaresinin çıkarılarak yerine “3713 sayılı Kanunun 7/2-1. cümle” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.