YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/13108
KARAR NO : 2015/19983
KARAR TARİHİ : 09.12.2015
MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ
Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının üniversiteye yerleşeceği sırada puanı devlet üniversitelerine yeterli olduğu halde davalı babasının özel üniversitede ve …’da eğitim almasını istediğini, masraflarını karşılayacağı yönünde güvence verdiğini, bu nedenle davacının davalı babasının isteği doğrultusunda … Fen Edebiyat Fakültesi Psikoloji bölümünü % 50 burslu kazandığını, üniversite yıllarının 1. ve 2. yıllarında davalının masrafları karşılamasına rağmen, tartışma üzerine artık masrafları karşılamayacağını beyan ettiğini, davacının okul masraflarının fazla olduğunu ve çalışmadığını belirterek aylık 3.000,00 TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı cevap dilekçesinde; davacının okuduğu üniversitenin ilk iki yılında tüm masraflarını karşıladığını, kendisinin esnaf olduğunu, ekonomik sıkıntılar sonucu işyerinde gelirlerinin azaldığını, davacının okul giderleri için kredi çektiğini, kredi borçlarını zorluklar içerisinde ödeyebildiğini, davacı için aylık 500,00 TL nafaka ödemeyi kabul ettiğini, davacının fazlaya yönelik talebinin reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece;davacının öğrenimine devam etmesi, masraflarının bulunması, davalının bakım yükümlülüğü ve hakkaniyet ilkesi gereksiyle davanın kısmen kabulü ile aylık 1.250,00 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Kural olarak yargılama giderleri, davada haksız çıkan tarafa yükletilir. (HMK m. 326/1; HUMK m. 417/1 c.l) Bir davada her iki taraf da kısmen haklı çıkarsa, mahkemece, yargılama giderleri, haklı çıkma oranına göre taraflar arasında paylaştırır. (HMK m. 326/2; HUMK m. 417/1 c.2) Ancak iki tarafın da kısmen haklı çıkması halinde yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılacağına ilişkin hüküm, nafaka davalarında uygulanmaz.
Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen yukarıda belirtilen ilke göz ardı edilerek yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.
Bunun yanında, yargılama giderleri hakkında hüküm verilebilmesi için tarafların dilekçelerinde yargılama giderlerini açıkça istemiş olmalarına gerek yoktur. Mahkeme talep olmasa dahi yargılama giderlerine kendiliğinden karar vermekle yükümlüdür.
Bu itibarla,mahkemece hükmolunan nafakanın davanın kısmen kabulüne karar verilmekle, davacının davada haklı çıktığı, gözardı edilerek yargılama giderlerinin taraflar arasında paylaştırılması doğru değilse de, bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 3. maddesinde yer alan ” Davacı tarafından yapılan 45,00 TL yargılama giderinden davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 18,75 TL’nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine” ve hükmün 4. maddesinde yer alan “davalı tarafından yapılan 9,00 TL yargılama giderinden davanın kabul ve red oranına göre hesaplanan 5,25 TL’nin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” ifadelerinin çıkartılarak, yerlerine sırasıyla “Davacı tarafından yapılan 45,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ve “ Davalı tarafından yapılan yargılama giderinin davalı üzerinde bırakılmasına” ifadelerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.