YARGITAY KARARI
DAİRE : 3. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/69
KARAR NO : 2015/8969
KARAR TARİHİ : 20.05.2015
MAHKEMESİ : TUNCELİ ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ
TARİHİ : 27/02/2014
NUMARASI : 2013/816-2014/245
Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Tunceli Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatı ile) Mahkemesinin 14/05/2012 tarih, 2012/112 Esas, 2012/188 Karar sayılı ilamı ile müvekkili Hatun için 600,00 TL, kızı Başak için 400,00 TL tedbir nafakasına hükmedildiğini, bu kararın üzerinden yaklaşık 1,5 yıl geçtiğini, davalının maaşında bu süre içerisinde yaklaşık 500,00 TL artış olduğunu, müvekkili ve kızının ödenen nafaka miktarı ile zorunlu giderlerini karşılayamaz durumda olduklarını beyanla; davalarının kabulü ile müvekkil Hatun için aylık 1.000,00 TL ve kızı Başak için aylık 650,00 TL olmak üzere toplam 1.650,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini talep etmiştir.
Davalı cevap dilekçesinde özetle; davacı ve müşterek çocuk lehine Tunceli Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatı ile) Mahkemesinin 14/05/2013 tarih, 2012/112 Esas, 2012/188 Karar sayılı ilamı ile aylık 1.000 TL nafakaya hükmedildiğini, kendisinin aylık maaşının 2.800 TL olduğunu, Tunceli Meteoroloji Müdürlüğü misafirhanesinde kaldığını, misafirhaneye aylık 175 TL ödediğini, Gebze’de üniversitede okuyan çocuğu için aylık 400 TL harçlık gönderdiğini, banka kredisi olarak aylık 450 TL ödediğini, artışın gerçekleşmesi durumda zor durumda kalacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece; davacı H.. K..’nın nafaka arttırım davasının reddine, davacı B.. K..’nın davasının kısmen kabulü kısmen reddi ile, Tunceli Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2012/122 Esas, 2012/188 Karar sayılı kararı ile verilen 400.00 TL tedbir nafakasının arttırılarak aylık 500.00 TL tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere davalıdan alınarak davacı B.. K..’ya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiştir. Hükmü davacı taraf temyiz etmiştir.
Dava davacı kadın ve müşterek çocuk lehine tedbir nafakasının artırılması talebine ilişkindir.
./..
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının müşterek çocuk lehine hükmolunan tedbir nafakasına yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekir.
Davacı kadının tedbir nafakası istemine gelince;
TMK’nın 197.maddesinde “Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir. Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır. Eşlerden biri, haklı bir sebep olmaksızın diğerinin birlikte yaşamaktan kaçınması veya ortak hayatın başka bir sebeple olanaksız hale gelmesi üzerine de yukarıdaki istemlerde bulunabilir. Eşlerin ergin olmayan çocukları varsa hakim, ana ve baba ile çocuklar arasındaki ilişkileri düzenleyen hükümlere göre gereken önlemleri alır.” denilmektedir.
Somut olayda, davacı kadın lehine 14.05.2012 tarihinde aylık 600 TL tedbir nafakasına hükmedildiği, iş bu davanın 08.10.2013 tarihinde açıldığı, tedbir nafakasının en son artırıldığı tarihten itibaren yaklaşık 1,5 yıl geçtiği, davacının ev hanımı olduğu, gelirinin bulunmadığı, 1,5 yıl öncesine göre ihtiyaçlarındaki artışın o günün şartlarına göre daha fazla olacağı; davalının ise 2.800 TL maaşının olduğu anlaşılmaktadır.
Mahkeme tarafından; kadın lehine hükmolunan tedbir nafakasının niteliği ve takdir edildiği tarih gözetilerek, uygun bir artışın yapılması suretiyle dengenin yeniden sağlanması gerekirken, talebin reddedilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.