YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/27352
KARAR NO : 2023/691
KARAR TARİHİ : 26.01.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Tehdit, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı, hakaret suçundan ise 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteminin, sanığın aşamalardaki ifadelerinde tehdit eylemine dair ikrarı bulunduğuna, bu durumda sanık hakkında beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın katılan tarafından hakarete maruz kaldığı iddiasının asılsız olduğuna, böyle bir hakaretin varlığı durumunda sanığın da katılandan şikayetçi olmasının gerektiğine ancak herhangi bir şikayetin bulunmadığına yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın katılanın resmi nikahlı eşi olduğu, katılanın sanıkla müşterek çocukları olan …’nın yanlarında yaşamasını istemediğini söylemesi üzerine sanığın katılana iddianamede belirtilen hakaret ve ” Seni öldürürüm.” şeklinde tehdit sözlerini söylediği ileri sürülmüştür. Tarafların müşterek çocuğu olan tek tanık konumundaki …’nın tarafların birbirlerine karşılıklı hakaret ettiklerini beyan ettiği ancak tehdit eylemine dair herhangi bir beyanının olmadığı tespit edilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, katılan vekilinin ileri sürdüğü temyiz sebepleri açısından yapılan değerlendirmede, sanığın aşamalardaki savunmalarında katılan ile birbirlerine karşılıklı hakaret ettiklerini beyan etmesi ve olayın tek görgü tanığı olan tarafların müşterek çocuğu olan …’nın da bu yönde beyanda bulunması, yine sanığın tehdit suçlamasını kabul etmemesi, tanık …’nın da tehdit eylemine dair herhangi bir beyanının bulunmaması karşısında, sanığın tehdit eyleminden beraatine dair mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme’nin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesi’ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE,
26.01.2023 tarihinde karar verildi.