YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/31167
KARAR NO : 2023/15789
KARAR TARİHİ : 07.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Fuhuş

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Mahkeme kararı ile fuhuş suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve anılan Kanun’un 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis, 125,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyizinin atılı suçları işlemediğine, işlettiği iş yerinin eğlence mekanı olduğuna, fuhuş için bir yeri ve odasının bulunmadığına, orada bulanan şahısların çıktıktan sonra ne yaptıklarını bilmesinin mümkün olmadığına, verilen cezayı haketmediğine, hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ve resen görülecek nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu anlaşılmıştır.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın işletmeciliğini yaptığı “… Bar” isimli eğlence mekanına fuhuş yapan kadınların müşteri bulmak amacıyla gelmelerini sağlamak ve işlettiği barı müşteri bulmak için adeta bir iş yeri haline getirmek suretiyle “Fuhuşun yolunu kolaylaştırmak” suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada sanığın atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.
IV. GEREKÇE
A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden
Cezasının süresi gereği sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 50, 51 ve 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı uygulanmaması yönünde Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.
B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir.
Ancak,
1. Sanığın aşamalarda alınan savunmasında atılı suçlamayı kabul etmemesi, mağdurlar …’nın soruşturma ve …’nin aşamalardaki beyanlarında “fuhuş yaparak geçimlerini sağladıkları, … Bar’a gittiklerinde üç erkeğin oturdukları masaya kendilerini çağırdıkları ve aralarında anlaşarak bardan çıktıkları ve çağrı otele gittikleri” … ile …’nın soruşturma aşamasındaki beyanlarında ” fuhuş yaparak geçimlerini sağladıkları o günde bulvar üzerinde dolaşırken tanıkların yanlarına geldikleri ve pazarlık yaparak anlaştıkları” şeklinde, tanıklar … ve … aşamalarda” sanığı tanımadıkları, … Bar’a gittiklerini ve beğendikleri kadınları masalarına çağırıp anlaştıkları” şeklinde, …’in aşamalarda, …’in ise soruşturma aşamasındaki beyanında ise, “eğlenmek için … Bara gittiklerini iki bayanı el işareti yaparak masalarına çağırdıklarını, pazarlık yaparak anlaştıklarını ve otele gittikleri” şeklinde beyanda bulunmaları, mağdurların ve tanıkların sanığın üzerine atılı fuhuş suçunu işlediğine dair bir beyanlarının bulunmaması, sanığın işlettiği … Barda kolluk görevlilerince yapılan kontroller sonrası düzenlenen tutanak içeriklerinde de suç unsuruna rastlanmadığının belirtilmiş olması karşısında; dosya kapsamında sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin sübuta yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,
2. Kabule göre de,
Fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı ve bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdurun birden fazla kez fuhuş yapmasına aracılık yapılması şeklindeki eylemde ayrıca 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden ve sanığın hangi mağdura yönelik ne şekilde fuhuş suçunu işlediği açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
Nedenleriyle hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun’un 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.03.2023 tarihinde karar verildi.