YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/32281
KARAR NO : 2023/2633
KARAR TARİHİ : 14.02.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, anılan Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesinden vazgeçilmesi kararı verilmiştir.
Tebliğname’de basit yargılama usulünün uygulanması nedeniyle hükmün bozulması talep edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteğinin hakkında beraat kararı verilmesine yönelik ve re’sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR
Sanık hakkında telefonda katılana hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada hakaretin karşılıklı olduğu anlaşıldığından ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verildiği belirlenmiştir.
IV. GEREKÇE
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine, sanığın kabulüne ve CD inceleme tutanağına göre hakaretin karşılıklı olduğunun anlaşılması nedeniyle, Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
Ancak,
Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hakaretin karşılıklı olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “ceza verilmesinden vazgeçilmesine” şeklinde karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.
Basit yargılama usulü uygulanamayacağından, Tebliğname’deki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,1412 sayılı Kanun’un 322 nci maddesi uyarınca, hükümden ”ceza verilmesinden vazgeçilmesine” ibaresi çıkarılarak yerine “sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak oybirliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
14.02.2023 tarihinde karar verildi.