YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/34930
KARAR NO : 2023/15370
KARAR TARİHİ : 27.02.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece;
A. Sanık … hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü madde uyarınca 3 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kasten yaralama suçundan ise aynı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü madde uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,
B. Sanıklar … ve … hakkında ise kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü madde uyarınca ayrı ayrı 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,
Karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Sanık …’ın temyiz isteği, tartışmanın hakarete dönüşmesi sonucu kendisini savunmak zorunda kaldığına, olayın aniden geliştiğine, tasarlama olmadığına, üst sınırdan ceza verildiğine ve lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.
B. Sanık …’ın temyiz isteği, atılı suçları işlemediğine ve şüpheye dayalı hüküm verildiğine ilişkindir.
C. Sanık …’in temyiz isteği, atılı suçları işlemediğine, cezadan dolayı mağdur olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Yerel Mahkemece, “19.06.2013 tarihinde sanık …’nin çalışmış olduğu şirkete ait … plaka sayılı beton mikseri ile seyir halinde iken sanık …’ın sevk ve idaresindeki … plaka sayılı arabanın aniden önüne çıkması nedeni ile korna çalarak uyardığı, sanık …’ın sanık …’ye “Ne korna basıyorsun lan a… Koyduğumun çocuğu.” diyerek hakaret ettiği, beton mikserinin ve arabanın durduğu, sanıkların indikleri, sanıklar …, … ve …’in sanık …’ı BTM ile giderilebilecek şekilde kasten yaraladıkları” gerekçesiyle mahkumiyet hükümleri verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Sanıklar hakkında kurulan hükümler,
A. Suç tarihi itibariyle, 5237 sayılı Kanun’un 151 inci maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçuyla birlikte işlenen hakaret ve yaralama suçları uzlaşma kapsamında olmayıp, yapılan uzlaşma işlemleri bu nedenle de geçersiz ise de, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile 5271 sayılı Kanun’un 253 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresi madde metninden çıkarılmakla, 5237 sayılı Kanun’un 151 inci maddesinin uzlaştırma kapsamına girmiş olması karşısında, aynı fıkranın ikinci cümlesinin uygulanma imkanının ortadan kalktığı ve dolayısıyla 6763 sayılı Kanun’un 35 inci maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 254 üncü maddesi uyarınca hakaret ve kasten yaralama suçlarından usulünce uzlaştırma işlemleri yerine getirilerek, sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,
Nedeniyle bozmayı gerektirmiştir.
B. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği ve lehe hükümlerin değerlendirilmesi yönünden mahkemenin gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanıklar …, … ve …’ın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
27.02.2023 tarihinde karar verildi.