YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/10926
KARAR NO : 2023/18458
KARAR TARİHİ : 16.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyizi, katılanın eyleminin sabit olmadığına, Bilgi İletişim Teknoloji Kurum’undan alınan raporda mesajların içeriklerinin ne olduğunun bilinmediğine, mahkeme kararında 5271 sayılı Kanun’un hangi maddesi uyarınca hüküm kurulduğunun belirtilmediğine, kararın usul ve Yasa’ya aykırı olduğuna vesaireye yöneliktir.
III. OLAY VE OLGULAR
Suç tarihinde evli olan taraflar arasında katılanın bir erkekle cinsel içerikli sözlerle mesajlaşması üzerine başlayan tartışmada; sanığın, katılanı basit tıbbı müdahale ile giderilebilir mahiyette yaraladığı ve “Oro…u, bana boynuz taktın.” demek suretiyle hakaret ettiği iddiasıyla açılan kamu davasında; kasten yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine dair kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, hakaret suçunun ise katılanın haksız eylemine tepki olarak işlenmiş olduğunun kabulüyle sanık hakkında ceza vermekten vazgeçilmesine dair karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen hüküm kısmında 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince “ceza verilmesine yer olmadığı” kararı verilmesi gerekirken dayanak kanun maddesi de gösterilmeden “ceza vermekten vazgeçilmesine” şeklinde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında birinci paragrafta “ceza vermekten vazgeçilmesine” ibaresinin çıkarılarak yerine “5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığı.” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
16.05.2023 tarihinde karar verildi.