YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/10945
KARAR NO : 2023/18263
KARAR TARİHİ : 10.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, aynı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanın temyiz isteği, sanığın karşılıklı hakarete dair savunmasının tanıkla desteklenmediği, kendisinin sanığa hakaret etmediği, telefonlarını dahi cevap vermediği, sanığı hiç aramadığı, bu hususa ilişkin kayıtların getirtilmesi ve sanığın cezalandırılmasının gerektiğine vesaire ilişkindir
III. OLAY VE OLGULAR
Tarafların resmi nikahlı evli oldukları ve ailevi sorunlar nedeniyle sık sık tartıştıkları, yine bir tartışma esnasında sanığın katılanı darp etmesinden sonra sanığın katılanı cep telefonu ile aradığı, konuşma sırasında karşılıklı olarak katılan ve sanığın birbirlerine hakaret ettikleri Mahkemece kabul edilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Mahkemece kabul edilen hakaret sözlerinin nelerden ibaret olduğu ve bu sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmayacağı açıklanıp tartışılmadan 5271 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 230 uncu maddesine aykırı olarak yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,
2. Kabule Göre
Tarafların müşterek çocukları olan tanık E. A.’nın Cumhuriyet başsavcılığında, sanığın katılana bir çok kez hakaret ettiğini beyan etmesi ancak buna karşılık katılanın çok nadir “Sen ne biçim adamsın, evine barkına bakmıyorsun, eve ekmek getirmiyorsun.” gibi sözlerle karşılık verdiğini, katılanın sanıktan korkması sebebiyle bir söz söylemeye korktuğunu belirtmesi ve katılanın sanığa hakaret ettiğine ilişkin sanık savunmasının başkaca bir tanık beyanı veya delille desteklenmemesi karşısında; tanık E. A.’nın anlatımlarında katılana isnat edilen sözlerin hakaret niteliğinde olmadığı anlaşılmakla, sanık savunmasına ne suretle itibar edildiği tartışılmadan 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin uygulanması
Nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
10.05.2023 tarihinde karar verildi.