YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/11287
KARAR NO : 2023/19048
KARAR TARİHİ : 29.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Fuhuş

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
… 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteğinin; olayla ilgisi olmadığına, mağdurun yardım istediğine, B.G.’ye söylediğine, onun da restaurantta iş var gelsin dediğine, kendisinin de telefon numarasını verdiğine, onları bıraktığına, irtibatı olmadığına ve kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın, evinden ayrılan ve bu nedenle gidecek yeri olmayan mağdurun çaresizliğinden faydalanarak mağdura fuhuş yaptırmak amacıyla …’ya geldiği ve hayat kadını olan tanık …’ya mağdur için “Bu senin yanında takılsın yolunu bulsun.” dediği, ayrıca tanığı arayarak 150,00 TL’ye bir mekanla anlaştığını söyleyerek mağdura fuhuş yaptırmak istediği iddia ve kabul olunmuştur.
IV. GEREKÇE
1. Sanığın, cebir veya tehdit kullanarak, hile ile yada çaresizliklerinden faydalanarak fuhuşa sevk ettiklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi, 5237 sayılı Kanun’un 227 nci maddesinin dördüncü fıkrasındaki çaresizlik halinin, hayatını devam ettirmek, bir yerde kalmak veya gitmek gibi konularda yapacak bir şeyi olmayan kimsenin durumunu ifade ettiği, bu nitelikli halin varlığının kabulü için, mağdurun üstesinden gelemeyeceği bir çaresizlik ortamında bulunması gerektiğinin anlaşıldığı ve dosya kapsamına göre mağdurun çeşitli kadın sığınma evlerinde ve tanışmış olduğu üç kadınla birlikte ev tutarak onlarla kaldığını belirtmesi karşısında somut olayda çaresizlik halinin bulunmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçeyle 5237 sayılı Kanun’un 227 nci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,
2. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 227 nci maddesinin ikinci fıkrasında hapis cezasının yanında adli para cezası da öngörülmesi karşısında adli para cezasına hükmedilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
29.05.2023 tarihinde karar verildi.