YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/12365
KARAR NO : 2023/20332
KARAR TARİHİ : 04.07.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2016/10 E., 2016/106 K.
SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama
HÜKÜMLER : Ceza verilmesinden vazgeçilmesine, beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanunun 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla;
1. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
2. Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesinden vazgeçilmesine ilişkin karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz istemi, kararın eksik inceleme ile verildiğine, katılanın kesin hekim raporunun aldırılmadığına, sanığın soyut beyanlarına dayanılarak hüküm kurulduğuna, usul ve Kanun’a aykırı olan kararın bozulması gerektiği talebine vesaire ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Tarafların evli olup aynı evde yaşadıkları, olay tarihinde tartıştıkları esnada sanığın katılanın boğazını sıkarak yaraladığı, ayrıca “Şerefsiz, adi, mikrop, … O**pu.” şeklinde sözler söylediği iddiasıyla kamu davaları açılmış ve yargılama sonucu kasten yaralama suçundan beraat, hakaret suçundan ise ceza verilmesinden vazgeçilmesine dair karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
A. Kasten Yaralama Suçu Yönünden
1. Sanığın savunması, katılanın anlatımlarını doğrulamayan adli muayene raporu karşısında, eylemin şüphe boyutunda kaldığına ve sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmadığına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
B. Hakaret Suçu Yönünden
Sanığın hakaret suçuna yönelik ikrar içeren savunması ve katılanın beyanları karşısında, hakaret eyleminin karşılıklı gerçekleştirdiğine yönelik Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Ancak, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, hakaretin karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi halinde, “5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken, ‘TCK’nın 129/3 gereğince ceza verilmesinden vazgeçilmesine’ şeklinde karar verilmesi” hususu dışında kararda usul ve yasaya aykırılık görülmeyerek, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
A. Kasten Yaralama Suçu Yönünden
Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
B. Hakaret Suçu Yönünden
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan iki numaralı bentten “TCK’nun 129/3 maddesi gereğince sanık hakkında ceza verilmesinden vazgeçilmesine” ibaresi çıkartılıp yerine “5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresi eklenmek suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
04.07.2023 tarihinde karar verildi.