YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/12880
KARAR NO : 2023/20275
KARAR TARİHİ : 03.07.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/1021 E., 2016/217 K.
SUÇ : Kötü muamele
HÜKÜMLER : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu mahkeme kararı ile sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 232 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kötü muamele suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) ve (e) bentleri uyarınca beraat kararları verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteğinin, delillerin takdirinde hataya düşüldüğüne, sanıkların mağdurun uyuşturucu madde kullanmaması için mağdura yönelik insan onuru ile bağdaşmayan hareketlerde bulunduklarının açık olduğuna, fiilin suç olarak kabul edilmesi gerektiğine vesaire ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanıklar Lütfiye ve Hüseyin’in mağdurun anne-babası olduğu, diğer sanık …’un ise mağdurun abisi olduğu, olay tarihinden 1-2 hafta evvel mağdurun evden ayrıldığı, ailesinin ise kendisinden haber alamadığı, çevrede yaptıkları araştırmalar neticesinde sanayi sitesinde sanık …’un kardeşi mağduru bulduğu ve eve geri getirdiği, mağdurun uzun süredir uyuşturucu kullandığı, tedavi olmak istediği, sanıkların mağdurun tedavi edilebilmesi amacıyla resmi işlemlerin yapılacağı süreçte mağdurun kaçmaması için ve bu süreçte yine uyuşturucu almamasına yönelik olarak onu evde zincirle bağlı tuttukları iddia edilmiş, Mahkemece sanıkların suç kasıtlarının olmadığı gerekçesiyle beraat kararları verilmiştir.
IV. GEREKÇE
5237 sayılı Kanun’un 96 ncı maddesinin birinci fıkrasında “Bir kimsenin eziyet çekmesine yol açacak davranışları gerçekleştiren kişi…” ibaresi yer almakta; yasada eziyet kabul edilen eylemler tanımlanmamaktadır. Madde gerekçesinde ise, “Eziyet olarak, bir kişiye karşı insan onuruyla bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlarda bulunulması gerekir. Aslında bu fiiller de kasten yaralama, hakaret, tehdit, cinsel taciz niteliği taşıyabilirler. Ancak, bu fiiller, ani olarak değil, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde işlenmektedirler. Bir süreç içinde süreklilik arzeder bir tarzda işlenen eziyetin özelliği, işkence gibi, kişinin psikolojisi ve ruh sağlığı üzerindeki tahrip edici etkilerinin olmasıdır. Bu etkilerin uzun bir süre ve hatta hayat boyu devam etmesi, eziyetin bu kapsamda işlenen fiillere nazaran daha ağır ceza yaptırımı altına alınmasını gerektirmiştir.” denilmektedir. Somut olayda, sanıkların mağdurun dışarı çıkmaması için zincirle bağladıklarının ve eylemin dört gün boyunca sürdüğünün anlaşılması karşısında, eylemin sanıklar Lütfiye ve Hüseyin yönünden 5237 sayılı Kanun’un 96 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrasında, sanık … yönünden ise aynı maddenin birinci fıkrasında düzenlenen eziyet suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan hüküm kurulması,
Nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
03.07.2023 tarihinde karar verildi.