YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/16255
KARAR NO : 2023/23181
KARAR TARİHİ : 25.10.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/850 E., 2016/312 K.
SUÇ : Hakaret
HÜKÜM : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği, hükme esas alınan tanık N. E.’nin tarafların annesi olup sanıkla husumeti bulunduğuna, aşamalarda çelişkili beyan verdiğine, yeminli dinlenen diğer tanıkların sanığın katılana hakaret ettiğine ilişkin bir beyanlarının bulunmadığına, sanığın atılı suçu işlemediğine vesaire ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Tarafların kardeş oldukları, suç tarihinde olay yerinin yakınında tarafların annesi tanık N. E.’nin evi olduğu, önceye dayalı husumetten kaynaklı olarak sanığın, katılanın annesini ziyarete gelmesini istemediği, buna karşın katılanın olay günü annesini ziyarete gittiği, tarafların yolda karşılaştığı ve sanığın katılana “Bana bak şerefsiz sen ne utanmazsın lan adi köpek…” sözleriyle hakaret ettiği Mahkemece kabul edilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Sanığın aşamalarda suçlamaları kabul etmemesi, tarafların annesi olan, şikayeti sonucu soruşturma dosyasında sanık hakkında kendisine yönelik hakaret suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği anlaşılan ve sanık ile aralarında başkaca ceza davaları da bulunan tanık N. E.’nin aşamalarda sanığın katılana hakaret ettiğini beyan etmesine karşın, tanık N. E.’nin kiracıları olan diğer tanıklar S. T., ve R. S.’nin sanığın katılana “Ben bu eve giremeyeceksem sen de giremezsin.” dediğini duyduklarını, bunun dışında başka bir şey duymadıklarını beyan etmeleri, diğer tanıkların da bağırma sesi duyduklarını belirtip içeriğine ilişkin bir beyanda bulunmamaları karşısında; katılan ile tanık N. E.’nin beyanlarının sanık savunması ve diğer tanık anlatımlarına ne suretle üstün tutulduğu tartışılmaksızın yetersiz gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulması,
2. Hakaret suçunun, uzlaştırma kapsamında bulunmayan 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen tehdit suçu ile birlikte işlendiği iddia edildiğinden, 5271 sayılı Kanun’un 253 üncü maddesinin üçüncü fıkrasına göre uzlaşma kapsamında bulunmadığı, bu nedenle soruşturma aşamasında yapılan uzlaşma teklifinin geçersiz olduğu, ancak yapılan yargılama neticesinde sanığın tehdit suçundan beraat etmesi karşısında, hakaret suçu yönünden, 5271 sayılı Kanun’un 254 üncü maddesi uyarınca uzlaştırma hükümlerinin uygulanması ve sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
25.10.2023 tarihinde karar verildi.