YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/18543
KARAR NO : 2023/25648
KARAR TARİHİ : 13.12.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/912 E., 2016/399 K.
SUÇ : Hakaret
HÜKÜM : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği, olayın tek görgü tanığının katılanın annesi F. O. olduğu ve bu tanığın da sanığın katılana hakaret ettiğini doğruladığına, Mahkemece, katılan … hakkında sanığa yönelik hakaret ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerde sanığın katılanın ailesine hakaret ettiğinden bahisle haksız tahrik hükümlerini uygulamasına karşın sanık hakkında hakaret suçundan mahkûmiyet hükmü kurmadığına vesaire ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanık …’ın katılan …’ın amcasının eşi olup taraflar arasında husumet bulunduğu, olay günü karşılaştıklarında sanığın katılana ”Şerefsizler, o… çocuğu.” demek suretiyle hakaret ettiği iddia edilmiştir.
IV. GEREKÇE
A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden
Katılanın annesi olan tanık F. O.’nun aşamalarda, sanığın kendisine ve eşine hakaret ettiğini belirtmesine karşın katılana yönelik yalnızca beddua niteliğinde sözler söylediğine ilişkin anlatımı dikkate alındığında; katılanın soyut isnadı dışında tanık beyanı veya kanıt elde edilememesi şeklindeki sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.
B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit bulunmadığından beraat kararı verilmesine karşın, beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin yanlış gösterilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün ilgili kısmından “CMK .nun 223/2-b maddesi” ibaresi çıkartılıp yerine “5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.12.2023 tarihinde karar verildi.