Yargıtay Kararı 4. Ceza Dairesi 2021/3876 E. 2023/16892 K. 05.04.2023 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/3876
KARAR NO : 2023/16892
KARAR TARİHİ : 05.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla birinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, aynı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanlar vekilinin temyiz isteği, sanık tarafından hakaretlerin karşılıklı olduğuna dair dosyaya sunulan içerikler incelendiğinde, katılanların sanığa karşı hakaret suçuna konu olabilecek bir fiil isnadında bulunduğuna dair bir delil bulunmadığı, sanığın atılı suçlamayı kabul ettiği, katılanlar tarafından hakaret eylemi gerçekleştirildiği kabul edilse dahi sanığın duruşmada katılanlardan şikâyetçi olmadığı, bu sebeple sanığın cezalandırılması yerine ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu vesaire ilişkindir
III. OLAY VE OLGULAR
Tarafların aynı iş yerinde çalıştıkları, katılanların başkaca bir davada sanığın aleyhinde tanıklıkta bulundukları, sanığın sosyal medya üzerinden katılanlara yönelik “Mahalle karıları, alkol kullanarak beyni sulanmış, saman dolu beyinliler, hayvan pisliği kokuyorsun, o… demekle o… olunsaydı sen benden daha önce yağlı o… olurdun, ben evli adamlarla yatarken sen başımızı mı tuttun kadının p…, yarı çıplak resimli bedenini herkese sermaye ediyorsun vs.” şeklinde hakaret eylemlerini gerçekleştirdiği iddiasına ilişkin; tarafların kendi sosyal medya hesapları üzerinden karşılıklı olarak hakaret içeren cümleler kurdukları hususunun sanık tarafından dosyaya sunulan sosyal medya yazışma ve paylaşım içeriklerine dair ekran görüntülerinden anlaşılmakla sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
A. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden
Sanık tarafından dosyaya sunulan sosyal medya yazışma ve paylaşım içeriklerine dair ekran görüntüleri değerlendirildiğinde; taraflar arasındaki çekişme konuları üzerinden gerçekleştirilen yazışmalarda katılanların hakaret niteliği taşıyan sözlerinin sanığın şahsına yöneldiği ve sanığın katılanlardan şikâyetçi olup olmaması hususunun 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen hükmün uygulanmasına engel teşkil etmediği anlaşılmakla hakaretin karşılıklı olduğundan bahisle ceza verilmesine yer olmadığına dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.
B. Sair Sebepler Yönünden
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında, katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
05.04.2023 tarihinde karar verildi.