YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/9192
KARAR NO : 2023/17469
KARAR TARİHİ : 25.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakaret

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanunun 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla, sanıklar hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza vermekten vazgeçilmesine dair karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanıkların temyiz istemi, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesine rağmen aleyhlerine vekalet ücreti takdir edildiği, katılana hakaret etmedikleri, tanığın gerçek dışı beyanlarına itibar edilmemesi ve beraat kararı verilerek kararın bozulması gerektiği taleplerine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Olay günü sanıklara ait otoparka katılanın aracını park etmesi nedeniyle taraflar arasında çıkan tartışma
esnasında sanıkların katılana hitaben “S**tir git buradan.” şeklinde söz söyledikleri iddiasıyla kamu davası açılmış ve yargılama sonucu sanıklar hakkında ceza vermekten vazgeçilmesine kararı verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Sanıkların savunmaları, katılanın ve tanığın soruşturma aşamasındaki beyanları karşısında, katılanın aracını izin almadan sanıklara ait otoparka park ettiği, sanıkların katılanın haksız eylemine karşılık hakaret suçunu işlediklerine dair ve ayrıca vekalet ücreti yönünden Mahkemenin inanç ve takdiri yerinde görüldüğünden sanıkların temyiz sebepleri reddedilmiştir.
Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Kanun’un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca hakaret suçunun haksız fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi halinde, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince “Ceza verilmesine yer olmadığına.” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, “Ceza vermekten vazgeçilmesine.” şeklinde karar verilmesi ve hüküm kısmında dayanak kanun maddesi olan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin yazılmaması hususu dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanıkların temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında birinci paragrafta ” TCK’nın 129/1 maddesi” ibaresinden sonra gelmek üzere ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
25.04.2023 tarihinde karar verildi.