YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/964
KARAR NO : 2023/16207
KARAR TARİHİ : 16.03.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun’un) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildi.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteminin herhangi bir temyiz sebebi içermediği görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR
Olay tarihinde, ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, kapı açılınca kendini koğuştan dışarı atması üzerine infaz koruma memuru olarak görev yapan katılan ile mağdurun sanığa müdahale ederek koğuşa sokmaya çalıştıkları, ancak sanığın girmemek için direndiği, katılan …’e tekme attığı ve ” Dışarda size gösteririm.” tarzında sözlerle tehdit ettiği, bu haliyle görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. Dosya kapsamında olaya dair düzenlenen kolluk tutanağının bulunduğu ve aynı koğuşta kalan bir kısım hükümlünün de tanık olarak verdikleri beyanda sanığın iddia edilen eylemini doğruladıkları tespit edilmiştir.
IV. GEREKÇE
Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,
Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.
Suç tarihi olan 22.05.2015 tarihinin gerekçeli karar başlığında 2015 olarak hatalı gösterilmesinin esasa etkili olmadığından mahallinde düzeltilebileceği ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesi uygulanırken hangi ilamın tekerrüre esas alınacağı hükümde açıkça gösterilmemiş ise de; sanığın adli sicil kaydındaki … Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2011/555 Esas ve 2011/928 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas olduğunun infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesi’ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE,
16.03.2023 tarihinde karar verildi.