YARGITAY KARARI
DAİRE : 4. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2023/12910
KARAR NO : 2023/25939
KARAR TARİHİ : 19.12.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2019/529 esas 2021/2 karar
SUÇLAR : Hakaret, cinsel taciz
KARAR : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hakaret ve cinsel taciz suçlarından sanık …’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü maddesinin (a) bendi, aynı maddenin dördüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 105 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 62 nci maddesi (iki kez) uyarınca 2 ay 17 gün ve 2 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, cezalarının anılan Kanun’un 58 inci maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2021 tarihli ve 2019/529 Esas, 2021/2 Karar sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2023 gün ve 2023/62067 sayılı Tebliğname’si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;
“Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2021 tarihli kısa karar ve hüküm kısmında hakaret suçundan temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un 125/1 nci maddesi gereğince belirlenmesi gerekirken sehven 125/3-a maddesinin yazılmasının mahallinde düzeltilebilir maddî hata olduğu gözetilerek yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre;
1. Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 02.07.2020 tarihli ve 2019/13-123 Esas, 2020/334 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere, sanığın tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki olan 2.000,00 TL adli para cezasına dair Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2017 tarihli ve 2017/100 Esas, 2017/144 Karar sayılı kararına konu mahkumiyet hükmünün, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 14.04.2020 tarihli ve 7242 sayılı Kanun’un 17. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272 nci maddesinin son fıkrasına eklenen “Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz.” şeklindeki ibare gereğince, aynı maddenin üçüncü fıkrasında düzenlenen ve kesin olmaları nedeniyle istinaf yasa yoluna başvurulamayacak hükümlerin tekerrür uygulamasına da esas alınamayacaklarına ilişkin düzenlemeye göre tekerrüre esas alınamayacağı ve başkaca da tekerrüre esas ilamın bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesinde,
2. Sanık hakkında hakaret suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Kanun’un 125/1 ve 125/4 ncü maddeleri uyarınca tayin edilen 3 ay 15 gün hapis cezasından, anılan Kanun’un 62 nci maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 2 ay 27 gün hapis cezası yerine 2 ay 17 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesinde,
İsabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.
II. GEREKÇE
1. 1 numaralı istem yönünden
15.04.2020 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 17. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 272 nci maddesinde, “(1) İlk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna başvurulabilir. Ancak, onbeş yıl ve daha fazla hapis cezalarına ilişkin hükümler, bölge adliye mahkemesince re’sen incelenir. (2) Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir. (3) Ancak; a) (Değişik: 31.03.2011-6217/23 md.) Hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine, b) Üst sınırı beşyüz günü geçmeyen adlî para cezasını gerektiren suçlardan beraat hükümlerine, c) Kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümlere, Karşı istinaf yoluna başvurulamaz. Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz” şeklinde düzenleme yer almaktadır.
İncelenen somut olayda; sanığın tekerrüre esas alınan Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2017 tarihli ve 2017/100 Esas, 2019/144 Karar sayılı sayılı ilâmı ile doğrudan verilen 2.000,00 TL adli para cezasının verildiği tarihte miktar itibariyle kesin nitelikte olduğu bu sebeple tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde tekerrüre esas başkaca mahkûmiyetinin de bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında yazılı şekilde tekerrür hükümlerinin uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.
2. 2 numaralı istem yönünden
Hakaret suçundan temel cezanın 5237 sayılı Kanun’un “125 inci maddenin birinci fıkrası” gereğince belirlenmesi gerekirken “125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi” yazılmasının mahallinde düzeltilebilir maddî hata olduğu gözetilerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında hakaret suçundan eylemine uyan 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve dördüncü fıkraları uyarınca tayin edilen 3 ay 15 gün hapis cezasından, anılan Kanun’un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 2 ay 27 gün hapis cezası yerine 2 ay 17 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2. Yerel Mahkeme kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
3. 1 numaralı istem yönünden
Cinsel taciz ve hakaret suçlarından karardaki hukuka aykırılığın aynı Kanun maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi gereğince Yargıtay tarafından giderilmesi gerektiğinden; hükümden “tekerrür hükümlerinin uygulanmasına” ilişkin kısmın ÇIKARILMASINA, karardaki diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,
4. 2 numaralı istem yönünden
Hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere; dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
19.12.2023 tarihinde karar verildi.