YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2013/9130
KARAR NO : 2015/11765
KARAR TARİHİ : 21.05.2015

Tebliğname No : 4 – 2011/219796
MAHKEMESİ : Tarsus 4. Asliye Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 25/04/2011
NUMARASI : 2009/459 Esas, 2011/283 Karar
SUÇ : Tefecilik

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 241. maddesinde suçun; “Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi,…” biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı nazara alındığında mahkemenin sanığın kazanç elde etmek maksadıyla sistematik bir şekilde birden çok şahsa faiz karşılığı borç para verilmesi gerektiği şeklindeki yasal olmayan gerekçesi sanığın yüklenen suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı nitelikte delil elde edilememesi nedeniyle sonuca etkili görülmemiştir.
Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan Hazine vekili ve katılan V.. A..’nın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 21/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.