YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2017/367
KARAR NO : 2021/736
KARAR TARİHİ : 24.02.2021

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Zimmet
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanık hakkında kurulan ilk mahkumiyet hükmünün 09/05/2016 günlü ilamımız ile sair temyiz itirazları reddedilerek bozulmasının hükmün bir kısmının onandığı sonucunu doğurmayacağı gözetilerek yeniden yapılan incelemede;
Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı emrinde tahakkuk memuru olarak görev yapan sanığın, 20/06/2011- 29/07/2011 tarihleri arasında Üniversite bünyesinde çalışan personelden yemek ücreti olarak veznedarlar tarafından tahsil edilip, bilgisayar otomasyon sisteminden ve akabinde nakit olarak teslim edilen 6.848,50 TL’yi adı geçen kurumun banka hesabına yatırmayarak zimmetine geçirdiği iddia ve kabul edilen somut olayda; sanığın aşamalardaki savunmalarında suç tarihlerinde izinli yahut raporlu olduğunu belirttiği, buna ilişkin istenen belgelere göre de 28/06/2011 – 27/07/2011 tarihleri arasında izinli/raporlu olduğu, 28/07/2011 – 29/07/2011 tarih aralığında ise mazeretsiz olarak işe gelmediğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılabilmesi amacıyla, iddiaya konu yemek – otomasyon sistemi konusunda uzman bilirkişi marifetiyle sanığın resmi olarak görevde olmadığı süreler de nazara alınmak suretiyle zimmete geçirildiği kabul edilen tutarın ne şekilde, hangi personele ve kaç seferde teslim edildiği ile izinli/raporlu olmanın vezneye yatan paranın teslim alınmasına engel bir durum oluşturup oluşturmadığı hususlarında rapor alınmasından sonra hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,
Kabule göre de;
Yüklenen suçu TCK’nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında, aynı Yasanın 53/5. maddesi gereğince “cezasının infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanmasına” karar verilmesi yerine, infazda tereddüde neden olacak ve “TCK’nın 53/1. maddesinde sayılan memuriyet hak ve yetkisinin kullanılmasının yasaklanmasına” şeklinde sınırlı uygulama yapılması,
Kanuna aykırı, sanık müdafin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA 24/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.