YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/4907
KARAR NO : 2023/4370
KARAR TARİHİ : 05.04.2023

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/1136 Esas, 2020/1349 Karar
SUÇ : Rüşvet verme
HÜKÜM : 1) Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2019/179 Esas, 2019/292 sayılı Kararı ile; sanık hakkında atılı suçtan beraat,
2) İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 30.03.2020 tarihli ve 2020/1136 Esas, 2020/1349 sayılı Kararı ile; istinaf başvurusunun esastan reddi.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrasınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına istinaden temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.04.2019 tarihli ve 2018/6100 Soruşturma, 2019/1574 Esas, 2019/191 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında rüşvet verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 252 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, 53 üncü maddesi gereği hak yoksunlukları ve 58 inci maddesince tekerrür hükümlerinin uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2. Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2019 tarihli ve 2019/179 Esas, 2019/292 sayılı Kararı ile sanık hakkında rüşvet verme suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereği beraat kararı verilmiştir.
3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 30.03.2020 tarihli ve 2020/1136 Esas, 2020/1349 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekili, eksik inceleme ve kanaatle hüküm verildiğini, bu itibarla kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu sebebiyle kararı temyiz etmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Suç tarihinde Uşak E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda (cezaevi) hükümlü olarak bulunan sanığın, aynı cezaevinde infaz koruma memuru olarak görev yapan temyiz dışı sanık …’e görüş saatleri dışında ailesini arattırdığı, bunun karşılığında Ömer’e bir paket sigara ile telefon kartı verdiği iddiasıyla açılan davada yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraat kararı verilmiştir.
C. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.
IV. GEREKÇE
Katılan vekilinin temyiz isteğinin yapılan değerlendirmesinde; delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmüne karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usûl ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 30.03.2020 tarihli ve 2020/1136 Esas, 2020/1349 sayılı Kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.04.2023 tarihinde karar verildi.