YARGITAY KARARI
DAİRE : 5. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/6626
KARAR NO : 2023/7039
KARAR TARİHİ : 01.06.2023

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/51 Esas, 2016/53 Karar
SUÇ : Zimmet
HÜKÜM : Mahkumiyet

Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2015/51 Esas, 2016/53 sayılı Kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:
Tebliğname başlığında isimlerine yer verilen …, … ve … hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz talebi bulunmadığı anlaşılmıştır.
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un (6723 sayılı Kanun) 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereğince temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.03.2015 tarihli ve 2015/916 Esas, 2014/485 Soruşturma, 2015/76 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında zimmet suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 247 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve hakkında aynı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluğu uygulanmasına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.
B. Temyiz incelemesine konu karar ile sanığın zimmet suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 247 nci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları ile 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hakkında 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca hak yoksunluğu uygulanmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebepleri, 5271 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca zorunlu müdafii görevlendirilmeyerek ve ek savunma hakkı tanınmayarak savunma hakkının kısıtlandığına, lehine olan hükümlerin uygulanması talebinin karşılanmadığına, şeker hastalığı nedeniyle yüzde 42 engelli raporunun olduğuna, kanser tedavisi görmesi nedeniyle zararı karşılayamadığına, bu hususta süre tanınmasını talep ettiğine ve sair hususlara ilişkindir.
III. GEREKÇE
5237 sayılı Kanun’un 247 nci maddesinde düzenlenen zimmet suçunun gerektirdiği cezanın alt sınırı beş yıl olup 5271 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrasında ise alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada zorunlu müdafii görevlendirilmesi gerektiğinin düzenlenmesi karşısında, tebliğnamede yer alan zorunlu müdafii görevlendirilmeyerek savunma hakkının kısıtlandığına dair düşünceye iştirak edilmemiştir.
Zimmet suçu için kanunda öngörülen cezanın alt sınırının beş yıl hapis cezası olması karşısında, sanığın sorgusunun mahkemesince yapılması gerektiği gözetilmeden, istinabe yoluyla alınan savunması ile yetinilmek ve bu şekilde hüküm kurularak 5271 sayılı Kanun’un 196 ncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı davranılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Nazilli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2015/51 Esas, 2016/53 sayılı Kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye değişik gerekçeyle uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.06.2023 tarihinde karar verildi.