YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2021/20754
KARAR NO : 2021/16994
KARAR TARİHİ : 03.11.2021

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Nitelikli hırsızlık
HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Sanığın 02.04.2018 ve 17.04.2018 tarihli dilekçelerinde sunduğu eski hale getirme ve temyiz talebi hakkında karar verme yetkisinin Yargıtay’ın ilgili dairesinin olduğu dikkate alındığında mahkemenin temyizin reddine ilişkin 20.04.2018 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanununa göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması”na dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gereğine rağmen gerekçeli kararın sanığın son bilinen adresi olan MERNİS adresine usule aykırı olarak doğrudan 21/2’ye göre tebliğ edildiği anlaşıldığından, sanığın temyizinin, öğrenme üzerine süresi içinde verildiği kabul edilerek yapılan incelemede;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Olay tarihinde UYAP kayıtlarına göre güneşin, … ilinde saat 16.35′ te battığı, gece vaktinin 17.35’te başlayacağı, iddianame anlatımı ve olay yeri tutanakları içeriğinde eylemin 18.00 sıralarında gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, eylemin gece vakti gerçekleştirildiğinin kabulü ile sanık hakkında belirlenen temel cezadan TCK’nın 143. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayin edilmesi,
2- Müştekiye ait 17.50 TL değerindeki eşofmanı çalan sanık hakkında, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle tayin edilen cezalardan 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesi gereğince ceza verilmekten vazgeçilemeyecek ise de belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık …’ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkın korunmasına, 03.11.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.