Yargıtay Kararı 6. Hukuk Dairesi 2022/4963 E. 2022/6025 K. 22.12.2022 T.

YARGITAY KARARI
DAİRE : 6. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2022/4963
KARAR NO : 2022/6025
KARAR TARİHİ : 22.12.2022

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

– K A R A R –

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında imzalanan sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini, davalı yüklenicinin sözleşme konusu malzemeleri yerinden kaldırmadığını iddia ederek günlük ceza bedeli ile depolama ücretinin tahsilini talep etmiştir.
Davalı yüklenici vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin sözleşme konusu işi sözleşme ve eki şartname hükümlerine uygun olarak yerine getirdiğini, davacı idarenin sözleşmeyi haksız olarak feshettiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.
İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda; taraflar arasında 69.000 çift K-Ank-14/18 ayakkabı alımına ilişkin 03/11/2014 tarihli sözleşmenin imzalandığı, yapılan fiziki muayenenin sözleşme konusu ayakkabıların niteliklere uygun olmadığı kararıyla sonuçlandığı; davalı yüklenicinin 2. defa getirme hakkı kalmadığından sözleşmenin feshedildiği belirtilerek malzeme kaldırma cezası ile depolama bedeli alacağı olarak toplam 113.719,30 TL’nin davalı yükleniciden tahsiline karar verilmiştir.
Karar, taraflarca istinaf edilmiş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 2019/667 Esas-2021/1016 Karar ve 15.04.2021 günlü kararı ile istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.
Karar, taraflarca temyiz edilmiş, Dairemizin 2021/4362 Esas – 2022/3377 Karar ve 15.06.2022 günlü kararı ile; Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/320 Esas sayılı dava, davası ile sözleşmenin haksız feshedildiğinin tespiti ve iş bedelinin tahsili amacı ile dava açıldığı, davalar arasında bağlantı bulunduğu gibi birisi hakkında verilen kararın diğerinin sonucunu etkileyeceğinin açık olduğu, temyize konu davanın açıldığı tarihten önce 09/09/201t5 tarihinde açılan bu davanın sonucunun TBK’nın 74, HMK’nın 165. maddesi uyarınca bekletici ön mesele sayılıp beklenerek davanın sonuçlandırılması gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.
Davalı yüklenici, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.
6100 sayılı HMK’nn 341 ila 374. maddeleri arasında olağan kanun yolları olarak istinaf ve temyiz kanun yolu düzenlenmiş, mülga 1086 sayılı HMUK’da, Yargıtayın temyiz incelemesi sonunda verdiği kararlara karşı tanınan karar düzeltme yolu ise kaldırılmıştır. Dairemizin 2021/4362 Esas – 2022/3377 Karar ve 15.06.2022 günlü kararında her ne kadar bozma kararına karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceği belirtilmiş ise de; az önce belirtildiği üzere bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi üzerine Yargıtay tarafından verilen kararlara karşı gidilebilecek başka bir kanun yolu düzenlenmediğinden kanun yolunun Dairemiz kararında yanlış gösterilmesi taraflar lehine usuli kazanılmış hak oluşturmaz. Bu nedenle davalı yüklenicinin karar düzeltme talebinin reddi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yüklenicinin karar düzeltme talebinin REDDİNE, peşin alınan karar düzeltme harcın istek halinde davalıya iadesine, 22.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.