YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2018/8470
KARAR NO : 2020/18679
KARAR TARİHİ : 14.12.2020
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,
Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen “Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir.” şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,
Suç tarihinde yürürlükte olan 4733 sayılı Yasa ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesinin yollamasıyla 3/5, 3/10 gereğince uygulama yapılması ve aynı Yasanın 3/22 ve 5/2. maddelerinin de uygulama şartlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilip somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK’nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,
Kabule göre ise;
Dairemizce de kabul gören Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.04.2014 tarih ve 2013/7-591 Esas, 2014/171 Karar sayılı kararında; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işleniş yer ve zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler birlikte değerlendirilip, sanığın eylemlerini bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirip gerçekleştirmediği ve hakkında TCK.nun 43. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususlarının tartışılarak belirlenmesi gerektiğinin belirtildiği dikkate alınarak;
İncelemeye konu Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1094 esas sayılı bu dosyaya ilişkin suç tarihlerinin 02.10.2012,09.10.2012 iddianame düzenleme tarihlerinin ise 07.11.2012;
Dairemizin 2014/30601 E. sırasında kayıtlı İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/1358 E. – 2013/496 K. sayılı dosyasında suç tarihinin 28.09.2012 iddianame düzenleme tarihinin ise 05.11.2012 olduğu, yine Dairemizin 2014/30603 E. sırasında kayıtlı İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/1551 E. – 2013/495 K. sayılı dosyasında suç tarihinin 30.09.2012 iddianame düzenleme tarihinin ise 07.12.2012 olduğu ve söz konusu dosyaların Uyap üzerinden yapılan incelemede dairemizce bozulmasına karar verildiği ve 28.09.2012, 30.09.2012 suç tarihli iş bu dosyadaki eylemlere yönelik yapılan yargılama sırasında 16.03.2016 tarihinde dosyaların İzmir 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/867 Esas sayılı dosyasında birleştirildiği ve halen derdest olduğu anlaşılmakla,
Dairemizin 25.11.2015 tarih ve 2014/22484 esas, 2015/22625 karar sayılı ilamıyla “sanığın eylemleri nedeniyle hakkında TCK’nun 43. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, yerel mahkemesince bozmaya uyularak “sanığın her eylemi sonucu düzenlenen tutanak ile kastının yenilendiği” gerekçesiyle bahse konu dosyalar arasında 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ve incelemeye konu dosyadaki iki ayrı eylem nedeniyle iki kez 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinden sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi, birleştirilmesi istenilen, Dairemizin 2014/30601 E. sırasında kayıtlı İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/1358 E. – 2013/496 K. sayılı dosyası ile yine Dairemizin 2014/30603 E. sırasında kayıtlı İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/1551 E. – 2013/495 K. sayılı dosyalarının birleştirilmemesi, direnme niteliğinde olmayıp eylemli uyma niteliğinde olduğu kabul edilerek temyiz incelemesi yapılmış;
Bozma üzerine yerel mahkemece, TCK.nun 43. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek sanık hakkında her iki eylem için ayrı ayrı cezaya hükmedilmiş ise de, yukarıda belirtilen ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararı uyarınca, tek suç işleme kararı kapsamında kısa aralıklarla 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinde düzenlenen suçu işlemesi, hukuki kesintinin tutanak değil iddianame düzenlenmesiyle gerçekleşecek olması, işlemiş olduğu suçtan dolayı henüz hakkında iddianame düzenlenmeden, aynı suç işleme kararıyla hukuki kesinti gerçekleşmeden yeniden suç işleyen sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin
uygulanması yerine, her bir eylemi ayrı suç kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayini;
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 14.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.