YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2022/15435
KARAR NO : 2023/959
KARAR TARİHİ : 07.02.2023
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/641 E., 2022/1014 K.
SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’na muhalefet
SUÇ TARİHLERİ : 26.12.2014 ve 05.02.2015
HÜKÜM : Beraat, müsadere
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli 2015/291 Esas, 2015/733 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’nun (5607 sayılı
Kanun) 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesi, aynı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ve 100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2.Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli 2015/291 Esas, 2015/733 Karar sayılı kararının sanık ve katılan … İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 03.06.2020 tarih ve 2019/10152 Esas ve 2020/7734 Karar sayılı ilâmıyla;
“1. Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen “Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir.” şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK’nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,
2.Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Yasanın 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Yasanın 3/18-son cümle delaletiyle anılan Yasanın 3/5. ve 3/10. madde ve fıkraları gereğince uygulama yapılması ve yine aynı Yasanın 3/22. maddesinin de uygulama şartlarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi ” nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
3.Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2020 tarihli 2020/737 Esas, 2020/1115 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 5607 sayılı Kanun’un 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrasının son cümlesi yollaması ile aynı maddenin beşinci ve onuncu fıkraları, 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 7242 sayılı Kanun ile değişik aynı maddenin yirmiikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 51 inci maddesi, 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca erteli 1 yıl 15 gün hapis cezası ve 60,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, eşya müsaderesine karar verilmiştir.
4.Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.11.2020 tarihli 2020/737 Esas, 2020/1115 Karar sayılı kararının katılan … İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 15.03.2022 tarih ve 2021/23688 Esas ve 2022/4984 Karar sayılı ilâmıyla; ” 5271 sayılı CMK’nun 116-119. maddelerinde arama kararının hangi hallerde ve ne şekilde alınacağı kanun koyucu tarafından açıkça düzenlenmiş olup ve dava konusu kaçak eşya hakkında mahkemece verilmiş bir arama kararı olmaksızın 26.12.2014 ve 05.02.2015 tarihli olay tutanaklarına göre sanığın sevk ve idaresindeki 26 B 8935 plaka sayılı araç durdurularak suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda sanığın aracın bagajından 60 karton ve 70 karton kaçak sigaranın ele geçtiği olaylarda, sanık tarafından rızaen teslim edildiği belirtilmiş ise de; sanığın sigaraları içmek için aldığını savunması karşısında; hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu, Anayasa’nın 38/2, 5271 sayılı CMK’nun 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkralarına göre, hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,” nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.
5.Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2022 tarihli 2022/641 Esas, 2022/1014 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, eşya müsaderesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan … İdaresi vekilinin temyiz sebepleri;
1.Sanığın 5607 sayılı Kanun’a muhalefet suçunu işlediği sabit olduğundan beyanına itibar edilmeyerek cezalandırılması gerektiği,
2.Olayda suça konu kaçak eşyaların miktarı, marka çeşitliliği dikkate alınarak suçu işlediği,
3.Re’sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine,
İlişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1.26.12.2014 tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki araç durdurularak suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda, sanık aracın bagajında kendisine ait ucuz sigaralardan bulunduğunu beyan ederek kendi rızası ile 70 karton kaçak ve bandrolsüz sigarayı kolluk görevlilerine teslim etmiştir.
2.İstihbari çalışmalar neticesinde 05.02.2015 tarihinde; sanığın sevk ve idaresindeki araç durdurularak suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda, sanık aracın bagajında kendisine ait ucuz sigaralardan bulunduğunu beyan ederek 60 karton kaçak ve bandrolsüz sigarayı kolluk görevlilerine teslim etmiştir.
3.26.12.2014 ve 05.02.2015 tarihli eylemleri nedeniyle Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 31.03.2015 tarihli, 2015/3201 Esas sayılı iddianamesi ile dava açılmıştır.
4.Sanık savunmasında atılı kaçakçılık suçunu inkar etmiş, ticari amacının bulunmadığını kullanmak için aldığını belirtmiştir.
5.30.05.2015 tarihli bilirkişi raporu ile ele geçen sigaraların kaçak ve bandrolsüz olduğu tespit edilmiştir.
IV. GEREKÇE
1.Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, dava konusu kaçak eşya hakkında mahkemece verilmiş bir arama kararı olmaksızın 26.12.2014 ve 05.02.2015 tarihli olay tutanaklarına göre sanığın sevk ve idaresindeki araç durdurularak suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda aracın bagajından 60 karton ve 70 karton kaçak ve bandrolsüz sigaranın ele geçtiği olaylarda, eşyaların sanık tarafından rızaen teslim edildiği belirtilmiş ise de; sanığın sigaraları içmek için aldığını savunması karşısında, hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu gözetilerek beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.
2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Eskişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2022 tarihli 2022/641 Esas, 2022/1014 Karar sayılı kararında katılan … İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.02.2023 tarihinde karar verildi.