YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2015/38
KARAR NO : 2015/22869
KARAR TARİHİ : 19.11.2015

Mahkemesi :İş Mahkemesi
Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı, davalının haklı neden olmadan ve işçilik alacaklarını ödemeden iş akdini feshettiğini iddia ederek bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı, davacının iddialarının doğru olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece, kabul edilen alacaklar yönünden tüm davalılar müştereken ve müteselsilen sorumlu tutarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Davalıların işçilik alacaklarından sorumlulukları ve fazla çalışma ücreti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
Davacının 17.02.2005 tarihinde davalı … nezdinde çalışmaya başladığı işyerinin 06.08.2008 tarihinde davalı …’a devredildiği ve 01.11.2008 tarihinde şirketleşerek davacının çalışmasını şirket nezdinde sürdürdüğü dosyada mevcut belgelerden anlaşılmaktadır. Akdi fesheden davalı şirketin tüm çalışılan dönem için kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücret alacaklarından sorumlu olduğu açık ise de devreden işverenler davalı …’ın kendi çalıştığı, Yusuf’un ise devraldığı süre ile kendi çalıştırdığı süre yönünden kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından ve o tarihteki ücret üzerinden sorumlu olabilecekleri, feshe bağlı alacaklar olan ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarından sorumlu olamayacakları gözden kaçırılarak tüm alacakların davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi hatalıdır.Yapılacak iş, devreden işverenlerin devir aldıkları ve işveren sıfatlarının bulunduğu dönemde doğan fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları ile devir tarihindeki ücrete göre hesaplanacak kıdem tazminatından sorumlu tutmaktan ibarettir.
3- İlk derece mahkemesince 23.05.2014 tarihli ek bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulduğu anlaşılmakta olup bu raporda davacının talep edebileceği fazla çalışma alacak tutarı 38281,76 TL dir. Mahkemece fazla çalışma alacağından ½ oranında indirim yapıldığına göre hüküm altına alınması gereken 19140,88 TL fazla çalışma alacağı yerine daha yüksek miktarda alacağın tahsiline karar verilmiş olmasıda hatalıdır.
O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.