YARGITAY KARARI
DAİRE : 7. Hukuk Dairesi
ESAS NO : 2023/2908
KARAR NO : 2023/3478
KARAR TARİHİ : 20.06.2023
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
SAYISI : 2018/70 E., 2019/83 K.
DAVALILAR : … vekili Avukat …, … vekili Avukat …
DAVA TARİHİ : 12.03.2018
KARAR : Davanın kabulü
Taraflar arasında görülen geçit hakkı davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.
İlk Derece Mahkeme kararı davalı … vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili, müvekkiline ait 271 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının bulunmadığını, taşınmazına antrepo yaptırmak istediğini ancak, yolu olmadığından gerek iş makinalarının gerekse diğer araçların taşınmaza giremediğini belirterek davalılara ait 280 ve 281 parsel sayılı taşınmazlardan ya da uygun görülecek farklı bir güzergâhtan bedeli karşılığında geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.
II. CEVAP
Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.
III. İLK DERECE MAHKEME KARARI
İlk Derece Mahkemesinin 19.11.2014 tarih ve 2013/151 Esas, 2014/202 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulü ile davacıya ait 271 parsel sayılı taşınmaz lehine davalı …’ya ait 280 parsel üzerinde fen bilirkişisinin 01.07.2014 tarihli raporu ve ekli krokisinde ikinci alternatif olarak gösterilen 701,29 m² yüzölçümlü yerden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.
IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ
A. Bozma Kararı
1. İlk Derece Mahkemesinin 19.11.2014 tarih ve 2013/151 Esas, 2014/202 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davalı … temyiz isteminde bulunmuştur.
2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 16.11.2017 tarih ve 2015/5453 Esas, 2017/8520 Karar sayılı ilâmında; parsel olarak daha büyük olan taşınmazdan fedakarlığın denkleştirilme ilkesi gözetilerek hüküm kurulmamasının açıklanmaması ve eksik inceleme ile hüküm verilmesinin doğru görülmediği belirtilmiştir.
B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar
İlk Derece Mahkemesince, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, davalı … karşı açılan davanın kabulü ile; davacıya ait Çanakkale ili, …. ilçesi,… Beldesi, …. Mevkii, 271 parsel lehine, davalı …’a ait Çanakkale ili, …. ilçesi, … Beldesi, … Mevkii, 281 No.lu parselden dosyada bulunan bilirkişi ….’ye ait 20.07.2018 tarihli raporuna ekli krokide 5 inci seçenek olarak belirttiği 696 m²’lik 3 metre genişliğinde yerden geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Yoluna Başvuranlar
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı … vekili temyiz isteminde bulunmuştur.
B. Temyiz Sebepleri
Davalı … vekili temyiz dilekçesinde özetle; bozma sonrası yerel Mahkemenin, alternatif diğer parsellerden alan olarak daha büyük olan parselden geçit verdiğini, oysa geçit hakkının tesis edileceği hadim taşınmaz seçilirken tek bakılması gereken özelliğin, alternatif taşınmazların alan büyüklükleri olmayıp, menfaatte olduğu gibi külfette de eşitlik ilkesinin gözetilmesi gerektiğini ayrıca kabul anlamını taşımamak kaydı ile; takdir edilen bedelin de son derece düşük olduğunu ileri sürmüştür.
C. Gerekçe
1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme
Uyuşmazlık, davanın kabulü kararının eksik incelemeye ve hatalı değerlendirmeye dayalı olup olmadığı noktasındadır.
2. İlgili Hukuk
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 747 nci maddesinin ikinci fıkrası.
3. Değerlendirme
1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Davalı … vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,
Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,
Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,
20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.