YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/12405
KARAR NO : 2023/1851
KARAR TARİHİ : 03.04.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 15.05.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 saylı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Boğazlıyan Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 3.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 16.11.2020 tarihli, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanığın katılanın arazisine ekip biçerek tecavüz ettiği iddia edilmiştir.
2. Kadastro bilirkişisinin raporuna göre; sanığın katılana ait 58 ada 76 nolu parsele 8214.44 metre karelik tecavüzü tespit edilmiştir.
3. Taraflar soruşturma aşamasında uzlaşmak istediklerini belirtmişlerdir. Atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçunun uzlaşmaya tabi olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
A. Tebliğnameye yönelik
5271 sayılı Kanun’un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince taraflar arasında uzlaşma girişiminde bulunulmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.
B. Sanığın temyiz istemine yönelik
Sanık hakkında kurulan hüküm, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Kanun’un birinci maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında katılanın taşınmazına tecavüz suçunun aynı Kanun’un 73 üncü maddesi gereğince şikayete bağlı olması kaşısında, 5271 sayılı Kanun’un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince taraflar arasında uzlaşma girişiminde bulunulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulduğu anlaşıldığından hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Boğazlıyan Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2023 tarihinde karar verildi.