YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/14451
KARAR NO : 2023/3093
KARAR TARİHİ : 10.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Eziyet etme, yaralama
HÜKÜMLER : Beraat

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Denizli Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 08.02.2012 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında yaralama ve eziyet suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının a ve b bentleri, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının a ve b bentleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.
2. Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2015 tarihli kararıyla sanıklar hakkında atılı suçları işledikleri sabit olmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz isteği; sanıkların cezalandırılması gerektiğine, atılı suçları işlediklerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanık …’in müşteki …’dan olan oğlu katılan …’in, evli olan sanıklar ile birlikte yaşadığı, sürekli vücudunda morluklar oluştuğu, olay günü ise ağzından kan gelmesi üzerine sanıkların, katılanı hastaneye götürdüklerinde, vücudunda kemik kırıkları ve yara izleri tespit edildiğinden katılanı yaraladıkları ve eziyet ettikleri iddiasına ilişkindir.
2. Dosya kapsamında, katılan hakkında alınan 28.08.2011, 24.11.2011 ve 21.04.2015 tarihli adli tıp raporları, tanık F.S.’nin beyanı ile bilgi alma sıfatıyla soruşturma aşamasında ifadesi alınan M.Ö ile R.S.’nin beyanları mevcuttur.

IV. GEREKÇE
1. Dosya kapsamında mevcut, tanık beyanları ile sanıkların inkara yönelik savunmaları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların atılı suçları işlediklerine dair dosya kapsamında her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetlerine yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
3. Sanıklar hakkında beraat hükmü kurulurken uygulanan kanun maddesinin ve fıkrasının karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2015 tarihli kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümlerde yer alan ”beraatlerine” ibaresinden önce gelmek üzere ”5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle sonucu itibariyle isabetli bulunan hükümlerin, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2023 tarihinde karar verildi.