YARGITAY KARARI
DAİRE : 8. Ceza Dairesi
ESAS NO : 2020/14688
KARAR NO : 2023/2919
KARAR TARİHİ : 08.05.2023

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme
HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 02.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.12.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.11.2020 tarihli, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanın vekilinin temyiz isteği; atılı suçun unsurlarının oluştuğuna, sanığın suçu ikrar etmesine rağmen mahkemece kanuna ve hakkaniyete aykırı beraat kararı verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanığın suça konu binanın ortak giriş kapısının kilidi değiştirerek ve kapının yedek anahtarını binanın alt katında iş yeri bulunan katılana vermeyerek katılanın binaya girişini engellediği iddiasına ilişkindir.
2. Sanık, kilidi değiştirdiğini, katılana anahtarı vermediğini beyan etmiştir.
3. Taraflar arasında uzlaşma sağlanamamıştır.
4. Tanık M.A. katılanın beyanlarını doğrulamıştır.

IV. GEREKÇE
A. Tebliğname Yönünden
Sanığın katılanın iş yeri ile kendi dairesinin bulunduğu suça konu binanın ortak giriş kapısının kilidini değiştirerek katılanın iş yerine girmesini engellediği anlaşıldığından Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.
B. Katılanın vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hüküm, iddianame anlatımı, sanık savunması, katılan ve tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın katılanın iş yeri ile kendi dairesinin bulunduğu suça konu binanın ortak giriş kapısının kilidini değiştirerek katılanın iş yerine girmesini engellediği, katılanın tasarruf hakkını kısıtladığı anlaşılmıştır. Sanığın üzerine atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçunun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeden 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince mahkûmiyeti yerine mahkemece dosya kapsamına uymayan sanığın atılı suçu işlemediğine yönelik aşamalarda çelişmeyen ve inandırıcı savunması karşısında müştekinin başka hiçbir delille desteklenmeyen soyut iddiası sanığın mahkumiyeti için yeterli olarak kabul edilmediği gerekçesiyle beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.12.2015 tarihli kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2023 tarihinde karar verildi.